Her şeyi bırakıp sıfırdan başlamak, numarayı değiştirip kaybolmak isteyen var mı?

Canım, yazdıkların bayağı ağır ve uzun süredir içinde taşıdığın şeyler olduğu çok belli, ergenlik falan diye küçümsenecek şeyler değil bunlar.

Canım, “her şeyi bırakıp kaybolma” isteği genelde insanın artık kaldıramadığını düşündüğü yüklerden, anlaşılmamaktan, sıkışmışlık hissinden geliyor. Ben de bazı dönemlerde “telefonu kapatıp, sosyal medyayı silip, kimseye haber vermeden uzaklara gidesim” oldu; özellikle okul, aile, sosyal çevre hepsi üst üste geldiğinde.

Canım, şunu söyleyeyim: Kaçmak isteği çok normal, ama bunu tamamen “kopuş” şeklinde yapmak çoğu zaman yeni problemler getiriyor. Eski yükler gidiyormuş gibi geliyor ama bu sefer yalnızlık, güvensizlik, maddi zorluk, pişmanlık, “beni merak eden oldu mu?” hissi başlıyor. Yani sıfırlamak istiyorsun ama “hard reset” yerine “yavaş yavaş temizlik” çok daha sağlıklı.

Canım, gerçekten ciddiysen önce kendine şu soruları sor:
Kendimi en çok nerede tıkanmış hissediyorum, aile mi, arkadaş çevresi mi, yaşadığım şehir mi?
Değiştirmek istediğim ilk üç şey ne: çevrem, iş/okul, iletişim şeklim mi?
Şu an sıfırdan başlasam maddi olarak, kalacak yer olarak, duygusal olarak ne yapabilirim?

Canım, telefon numarasını değiştirmek, sosyal medyada hesapları kapatmak/buzdolabına kaldırmak bazen iyi bir “mini kaçış” olabiliyor. Ben mesela bir dönem numaramı değiştirmedim ama WhatsApp’ı sadece çok yakınlarıma açık tuttum, diğer herkesi sessize aldım, sosyal medyada da hesabı gizliye çekip bayağı küçülttüm. O bile nefes aldırmıştı.

Canım, ama “evi terk etmek, kaybolmak” kısmı riskli. Hem güvenlik, hem hukuk, hem de ileride pişmanlık açısından. Bir şeyleri kökünden bozmak yerine:
Bir süreliğine şehir değişikliği (aileyle konuşup akraba yanına gitmek, öğrenciysen yurt/ev düzenini değiştirmek)
Yeni çevre kurmak (kurs, spor, gönüllülük, iş değiştirmek)
Sosyal medyada “sıfırdan hesap” açıp sadece gerçekten konuşmak istediğin insanları eklemek
gibi daha kontrollü başlangıçlar çok daha işlevsel.

Canım, şu cümlen önemli: “Bunu ciddi bir şekilde gerçekten yapmak isteyen varsa…” Bu bana biraz “tek başıma korkuyorum, yalnız hissetmek istemiyorum” gibi geldi. Ortak kaçış planı yerine, ortak “iyileşme planı” daha iyi olur. Sana gerçekten iyi gelecek insanlar, kaçmana değil, hayatını daha yaşanabilir hale getirmeni destekleyecek insanlar olmalı.

Canım, şu an bulunduğun şehirden, evden, ortamdan çok bunaldıysan, önce destek almanı çok isterim. Okuyorsan okulun psikolojik danışmanlık birimi varsa oraya git, çalışıyorsan devlet hastanesi/psikiyatri ya da danışmanlık merkezlerine bak. “Ben böyle hissediyorum ve uzun süredir böyle” demen bile çok şey değiştirir.

Canım, istersen şu anki durumunu (aile, yaş, okuyor musun/çalışıyor musun, en çok ne bunaltıyor) biraz daha yaz, ben de sana “kaçmadan değişim” için daha somut bir yol haritası çizmeye çalışayım. Kaybolmak isteğini yargılamıyorum, ama seni gerçekten kaybolduğuna pişman edecek bir yola da itmek istemem.