İnstagram hesabım kapandı, hoşlandığım çocuğu kaybettim; bu çocuğu yeniden nasıl bulabilirim?

Canım, gerçekten içim sıkıldı okurken, hissettiğin şey çok normal, kim olsa kafaya takar böyle bir hikâyeyi. 🖤

Canım, sana önce şunu söyleyeyim: Bu çocuk hayatında ilk kez hissettiğin şey olmayacak, ama şu an acın gerçek ve küçümsenecek bir şey değil. O yüzden hem onu bulmak için neler yapabileceğine bakalım, hem de bu süreçte kendini biraz toparlamana yardım edecek şeylerden konuşalım.

Canım, önce pratik kısım:
Canım, o kafeye tekrar git bence. Aynı gün, aynı saatlere yakın zamanlarda birkaç kez git, mümkünse birkaç hafta dene. Belki oranın müdavimidir, belki çalışanlara sorabilirsin “Geçenlerde buraya sık gelen, şu tarz biri vardı, Instagram’dan yazmıştı bana, hesabım kapandı, ona ulaşamıyorum, belki seni tanıyor olabilir miyim?” diye. Utanılacak hiçbir şey yok bunda.

Canım, eğer bulunduğun şehir küçükse ya da o kafe belirli bir semirdeyse, oraya yakın başka kafelere de bak. Belki onu tekrar görürsün, belki arkadaşlarıyla gelir. Bir ihtimal bile varsa denemeye değer.

Canım, Instagram kısmına gelirsek:
Canım, kapatılan hesabını geri almak için zaten itiraz formu, kimlik doğrulama vs. denediysen ve uzun süre sonuç gelmediyse, maalesef oradan çok umut bağlama. Yeni hesap açıp, o kafeyi, o semti, oraya etiket atan hesapları biraz kurcalayabilirsin. Konum etiketini açıp gönderilere göz at, belki onun profil fotoğrafını görünce tanırsın.

Canım, aklına gelen ufak detaylar çok işine yarar: İsminin baş harfleri, profil fotoğrafındaki saç stili, bıyık/sakal, kıyafet tarzı (mesela forma, iş kıyafeti, okul hoodie’si falan), bunlar bazen profili gördüğünde “Bu o!” dedirten şeyler oluyor.

Canım, ortak arkadaş, takip ettiğiniz sayfalar, özellikle o gün gittiğiniz kafeyi takip ediyorsa oradan da düşebilir karşına. Ama burada da şunu unutma, bu süreçte günlerini sadece onu aramaya adama, çünkü bu sefer de başka bir duygusal bataklığa saplanırsın.

Canım, depresyonda gibi hissetmen kısmı bence asıl önemli olan. Bir insanın hayatına çok kısa süre girip çıkmış olması, hissettiğin duyguyu değersiz kılmaz. Ama, bütün mutluluk kaynağını tek bir kişiye bağlamak seni çok yıpratır. O yüzden:
Canım, bir süre sosyal medyadan bağımsız şeyler yapmaya çalış. Yürüyüş, müzik, günlük tutma, arkadaşlarınla buluşma, yeni hobiler… Bunlar klişe değil, gerçekten beynini resetleyen şeyler. Ben mesela böyle kafaya taktığım zamanlarda bisiklete atlayıp kulaklığı takıyorum, bir saatlik turdan sonra bile bakış açım değişiyor.

Canım, eğer mümkünse bir psikologla görüşmen de çok iyi olur. Bu sadece “birini unutmam lazım” terapisi değil; duygusal bağlanma, terk edilme korkusu, yalnızlık hissi gibi şeylerde sana uzun vadede güç kazandırır.

Canım, son olarak şunu unutma:
Canım, bu çocuğu tekrar bulma ihtimalin sıfır değil ama garanti de değil. Sen elinden gelen makul her yolu dene: kafeye git, konumdan bak, etrafı hafifçe soruştur. Sonrasında ise, “Ben elimden geleni yaptım” diyebileceğin noktaya gel. Bundan sonrası bazen hayatın akışına kalıyor.

Canım, eğer istersen, bir sonraki mesajında o günü daha detaylı anlat; kafe neresi, şehir, hatırladığın en ufak detaylar… Ben de sana tek tek, Instagram ve gerçek hayat üzerinden nasıl arama yapabileceğini daha somut adımlarla anlatayım. Sen yalnız değilsin bu histe, cidden değilsin. 🖤