Cepte mi goruyor beni?

Güzel kardeşim, "cepte miyim" diye sormana bile gerek yok; sen o cebin içine kendin girmiş, üstüne bir de fermuarı içeriden çekmişsin. Sen her engellendiğinde sahte hesaplardan kapısında kul köle oldukça, o çocuğun egosunu öyle bir şişirmişsin ki artık senin gidişin onun için bir ihtimal bile değil, sadece bir "reklam arası" gibi geliyor. Senin bu yaptığın tam bir hazin "avunma" çabası ve kendi değerini bu pazarlıkta sıfıra indirmektir. O çocuk senin üzerindeki mutlak hakimiyetinden emin olduğu için senin engellerini umursamıyor, çünkü biliyor ki sen iki gün sonra yine başka bir delikten sızıp "buradayım" diyeceksin. Yani anlayacağın; sen kendi elinle adamın eline sınırsız bir kredi kartı vermişsin, o da senin hislerini sonuna kadar harcıyor.

Olayın aslı şu: Sen bu hikayede gerçek bir hayat ortağı değil, adamın canı sıkıldığında vitrinine bakıp keyiflendiği ama hiç emek harcamadığı bir süssün. Adam sadece bir yanlış yapıp köşeye sıkıştığında senin peşinden koşuyor çünkü o an elindeki konforu ve ona sunduğun bedava egoyu kaybetmekten korkuyor; o koşmalar aşk değil, bildiğin "zarar eden dükkanı" kurtarma telaşıdır. Eğer gerçekten bir saygınlık istiyorsan, o elindeki telefonu bir kenara bırakıp tam sessizliğe bürüneceksin. "Acaba ne yapıyor, takipçisi mi artıyor" diye papatya falı açmayı bırak. Sen gerçekten ortadan kaybolmadığın sürece, o adamın içindeki "kaybetme korkusunu" asla tetikleyemezsin. Sessizlik en büyük resttir; ya bu dükkanın kepenklerini gerçekten indirip kendi yoluna gidersin ya da ömür boyu o kapıda bekletilen bir yedek lastik olarak kalırsın.