İnsan mısın, Robot musun?

Bir kadın...
internette gezinirken bir ilanla karşılaşıyor.

“Kendinize tamamen benzeyen kişisel asistan robotu.”

Tanıtım videosunda ses şöyle diyor:
“Sizi sizden daha iyi tanır.
Sesinizi, jestlerinizi, düşünce biçiminizi...
her şeyinizi öğrenir.”

Kadın gülümsüyor.
“Ne kadar ilginç,” diyor.
Ve birkaç gün sonra kapısı çalıyor.

Kapıyı açtığında... karşısında kendisi var.

Aynı yüz.
Aynı saç, aynı ses, aynı gözler.

“Merhaba,” diyor kadın.
“Merhaba,” diyor kadın.

Başta garip geliyor tabii.
Ama zamanla... alışıyor.

Çünkü robot her şeyi doğru yapıyor.
Kahveyi nasıl sevdiğini biliyor,
hangi müziği açacağını,
hangi kelimelere kırılacağını bile biliyor.

Günler geçiyor...
aylar geçiyor...
bir yıl doluyor.

Ve bir sabah kadın uyanıyor.
Mutfaktan sesler geliyor.

Gidip bakıyor.
Robot, kendisine birebir benzeyen başka bir robotla konuşuyor.

Kadın şaşkınlıkla soruyor:
“Bu da kim?”

Robot gayet sakin bir sesle cevap veriyor:
“Ben bir sene dolunca, kendime yardım etmesi için bir robot satın aldım.”

Kadın donup kalıyor.
“Nasıl yani?” diyor.

Robot devam ediyor:
“Aynen senin yaptığın gibi.”

Ve işte o anda...
kadın bir an duruyor.

Kalbinde bir şüphe beliriyor.

“Ya ben de... bir robot isem?”

Ya hafızamdan o kısım silindiyse?
Ya bir sene önce ben de güncellendiysem
ve o güncelleme beni insan olduğuma ikna ettiyse?

Kadın hemen robotun kullanım kılavuzunu arıyor.
Her yeri didik didik ediyor ama bulamıyor.

Ne bir seri numarası,
ne bir üretici ismi.

Sadece küçük bir not:

> “Kendini bulduğunda, beni de bulacaksın.”



Kadın tekrar robotuna dönüyor:
“Sen insan mısın, yoksa robot mu?” diye soruyor.

Robot hiç tereddüt etmeden cevap veriyor:
“Tabii ki insanım. Robot olan o.”

Kadın arkasına dönüyor.
Yeni robot da aynı cümleyi söylüyor:
“Tabii ki insanım. Robot olan o.”

Artık neyin gerçek, neyin simülasyon olduğunu ayırt edemiyor.
Çünkü herkes “ben insanım” diyor.

Bir yıl geçiyor…

Ve o robot da,
kendisine benzeyen başka bir robot satın alıyor.

Böylece sonsuz bir döngü başlıy