Dikkat! Bu Bence Gamer Yapar

Oyun dünyasında sayısız başarılı oyun vardır, tartışılmaz. Ben de buraya başarılı bir Top20 hazırlayabilirdim ancak listeyi uzun tutmamak adına her açıdan sevdiğim oyunları eklemek istiyorum listeme. Eğer hikaye odaklı oyunları seviyorsanız eminim ki bu liste tam da size göre olacaktır :)

L.A. Noire

Bir çoğumuzun Gta serisinden tanıdığı Rockstargames'in başarılı yapımlarından biri. Oyun gamerlara 2011 yılında sunuldu. Amerika'nın Los angeles sokaklarında geçen bir mafya oyunu. Suç, dedektiflik ve criminal oyunları seviyorsanız bu oyunu oynamamanız büyük eksiklik.

Oyun Cole Phelps isimli bir polis memurunun gözünden anlatılıyor. Cole çözdüğü davalar sonucu terfi ederek dedektif oluyor ve farklı birimlerde atandığı görevlerle başından birçok olay geçiyor. İşte oyun bu davalar üzerine kurulu ve işin can alıcı noktası davaların kontrolünün tamamen sizin elinizde olması. Yani şüphelilerle aranızda geçen konuşmalarda şüphelinin doğru mu, yalan mı yoksa şüpheli bir şey mi söylediğine siz karar veriyorsunuz ve aldığınız bu kararlar ne kadar doğruysa dava o kadar çabuk çözülüyor. Bu noktada doğru kararı verebilmeniz için ise devreye çok güzel bir teknoloji giriyor; Motion capture. Karakterlerin yüzüne uygulanan bu teknolojiyle onları daha canlı ve mimiklerini net bir şekilde görebiliyorsunuz. Bu da sizi oyuna kaptıran başka bir detay.

Senaryo ve grafik sizi alıp götürüyor. Fazla da uzatmaya gerek yok açıkçası, hala oynamadıysanız gidin ve satın alın.

The Vanishing of Ethan Carter

Türkçesiyle "Ethan Carter'ın ortadan kaybolması' isimli oyun 2014 yapımı bir dedektiflik, gizem ve macera oyunu. Oyunda Paul Prospera isimli bir dedektifi canlandırıyoruz. Hikayeye göre çok ünlü bir dedektifiz ve bir çok hayran mektubu alıyoruz. Ethan da kendisinden mektup aldığımız küçük bir çocuk. Mektubunda anlattıklarına göre kendi hayatından şüphe duyuyor ve hayatının tehlikede olduğunu söylüyor. Biz de çok geç olmadan onu kurtarmak için yaşadığı yere yani Red Creek Vadisi'ne doğru yola çıkıyoruz. Bu vadide bazı ölümler oluyor -bu ölüm olayları daha sonra bir sonuca bağlanıyor tabiki- ve Ethan sırada kendisinin olduğunu düşünüyor.

Dedektifimiz Paul Prospero sıradan bir insan değil. Şöyle ki; oyun puzzlelardan meydana geliyor. Bu puzzlelar Paul'un zihninde tasavvur ettiği görsel anılar. Oyunda bazı ipuçları var. Örneğin bir kurt kapanı, makas, kanlı bir taş vs. Paul sırasıyla bunları bulunduğu bölgede buluyor. Daha sonra atıyorum karşısına bir tuzak çıkmıştı ve orada olan olayı öğrenmek istiyordu. Bu topladığı ipuçları ile o tuzağa bakıyor ve geçmişte olan olayı görebiliyor. İpuçları tamamlandıkça görüntü de parça parça tamamlanıyor. Tüm ipuçları hazır olduktan sonra görüntü video olarak karşısınıza çıkıyor ve siz de bir sonraki adımı öğrenmiş oluyorsunuz.İpuçlarının listesi yok, kendiniz vadi içerisinde gezip potansiyel ipuçlarını fark edip toplamalısınız.

Oyun açık dünya oyunu yani karakteri özgürce kontrol edebiliyor, yolunuzda dilediğiniz gibi ilerleyebiliyorsunuz.Grafikler olağanüstü. Sesler, efektler insanı alıp götürüyor. Aniden çıkan tuzaklar ürkütüyor falan, kısacası yine severek bitirdiğim ve beni kendine bağlayan bir oyun oldu.

OUTLAST

Bir korku oyunuyla devam edelim. Her türlü korkuyu iliklerinize kadar hissettirecek bir oyun desem? Oyunda Miles Upshur isimli Mount Massive akıl hastanesini araştırmaya giden bir gazeteciyi kontrol ediyoruz. 1971 yılında yaşanan bir skandal sonrası hastane kapatılıyor ve 2009 yılında başka bir isimle tekrar açılıyor. Ancak hükümet tekrar kapattırıyor ve Miles bu kapanma nedenlerini öğrenip haber yapmak için kamerasını alıp araştırmak için Mount Massive'e geliyor. Oyun boyunca karşınıza mutasyona uğramış yaratıklar, doğaüstü varlıklar ve deliler çıkıyor. İşte oyunun tek handikapı da burası sanırım; kendinizi savunamıyorsunuz. Yapacaklarınız kaçmak ve saklanmak ile sınırlı. Oyunda herşeyi kaydeden bir kameranız var o kadar. Gece görüşü özelliğine sahip bu kameranın sürekli pil ihtiyacı olsa da Red Barrels oyuncuyu bu konuda fazla zorlamamış. Çünkü pil bulmanız fazlasıyla kolay. Kameranın pili bitmeye yaklaştıkça çıkan o ses biraz paçalarınızı tutuşturabilir açıkça söylemem gerekirse :D ilk oynadığım gece o ses rüyama girmişti çünkü. Ve uyarmam gereken bir nokta var ki, o da o sesleri dikkate almanız gerektiğidir. Çünkü kameranızın ışıkları söndüğünde hiç de iyi şeylerle karşılaşmayacağınızı belirtmek isterim.

Oyunda ne bir puzzle ne de etkileşeme geçecek öğe var. Her şey fazlasıyla sınırlı tutulmuş. Biraz sıkıcı ilerliyor olsa da emin olun korkudan bunu hissettirmiyor çoğu zaman. Grafikler ve sesler yine olağanüstü. Hele o ışık ile karanlık arasındaki ince çizgiyi yakalayan aydınlatma sistemi yok mu... Belki de en çok bu ürkütüyordur he, ne dersiniz?

Oyun asla beklediğiniz gibi ilerlemiyor. Hep bir sürpriz ve belirsizlik. Outlast ile işler başta yine diğer korku oyunları ile aynı şekilde gitse de, tımarhaneyi keşfetmenizle kan basıncınız artıyor. Oyunun asıl teması, gerçekleştirilmeye çalışılmış bir olay örgüsünden ibaret. Ve siz oyun içerisinde bulabileceğiniz belgeleri okuyarak, az çok bu lanet yerde neler olduğunu öğrenmeye başlıyorsunuz. Gördükleriniz saymıyorum tabii.

İngilizce’de “gore” olarak geçen bir terim var. İşte bu oyun onu çok kullanıyor. Kesilmiş biçilmiş insan parçaları ve hemen hemen her yerde göreceğiniz kan, ileriki bölümlerde abartılan bir dereceyle insanı germeye başlıyor. Yürüdüğünüz zeminin insan iç organlarıyla kaynaması, kesilmiş kafa koleksiyonları, birkaç kesilmiş el kol Outlast’te size arkadaşlık edebilecek tek varlıklar. Bunların azcık deforme olup birleşmiş halleri de sizlere eşlik ediyor tabii; ancak kellenizi almak için peşinizden koşturmak , eşlik etmek demekse. Siz de onlara karşı bekleneni uyguluyorsunuz: “Sinek olup uçtum ben”. Oyun mekanizması ağır gizlilik gerektiren bir sistemden oluşuyor. Kaçmayın, dümdüz ilerlemeyin, sadece gizlenin. Hızlı ve dikkatli olmak üzere atacağınız hızlı adımlar sizlere çok yardımcı olacak.

Beyond: Two souls

İşte benim bebeğim! :D Senaryo için dram sosuna bandırılmış bilim-kurgu desem yanlış olmaz sanırım. Oyun Jodie'nin 15 yıllık hayatını konu alıyor. bir amaç falan yok yani. Açıkçası Fahrenheit ve Heavy Rain'den sonra büyük bir beklentiye girsem de bu amaçsızlık beni hayal kırıklığına uğratmıştı. Quantic Dream tarafından geliştirilen Beyond, bu iki oyun gibi ilerliyor diyebiliriz. Jodie Holmes, Aiden isimli doğaüstü bir varlığa bağlı yaşıyor. Jodie'nin Aiden üzerinde çok bir hakimiyeti olmadığından onun için oldukça zorlu bir hayat yaşıyor.

Oyuna küçük bir çocuk olarak başlıyoruz ve zaman zaman tekrar 8 yaşımıza geri dönsekte büyürken yaşadıklarını -CIA'e girmesini, yaptığı görevleri, aşık oluşunu vs.- kontrol ediyoruz. Evet, yine tercihlerimizle ilerleyen bir oyundan söz ediyorum. Oyunun başında yapmış olduğunuz seçimler finali etkileyebiliyor bu yüzden dikkatli davranmamız gerekiyor. Aiden'ı kullanarak insanları boğabiliyoruz, nesneleri atıp fırlatabiliyoruz ve insanların içine girip onları kontrol edebiliyoruz. Normalde kontrol ettiğimiz karakter Jodie fakat tek tuşla ruhumuz olan Aiden'a geçiş yapabilme olanağımız var. Gıcık olan bir konu ise Jodie CIA görevlerine çıktığında ölmek üzereyse Aiden ile yapacaklarınız sınırlı. Karakter ölmüyor. İlerlemek için tek şansınız Aiden ile Jodie'yi kurtarmak, öldürmeniz gereken insanları öldürmek. Oyunda asıl dikkat çeken şey karakter ilişkileri. Aiden ve Jodie arasındaki bağ çok güzel aktarılmış.

Grafikler ise hiç abartmadan söylüyorum yeni neslin en iyilerinden. Oyunu oynarken gördüğünüz her sahnede ağzınızı açık bırakacak bir görüntü ve ses kalitesi var. Seslendirme ve müzikler çok başarılı. Sadece -Quantic Dream için bunu söyleyeceğim aklıma gelmese de- silah sesleri kötü yapılmış. Heavy Rain ve Fahrenheit'da bu görmezden gelinebilirdi ama Beyond gibi çokça silah sesi duyduğumuz bir oyunda silah sesleri gözardı edilemez.

Müziklerinden küçük bir örnek bırakayım:

Tomb Raider 2013

Ah Lara, Sen hangi erkeğin rüyalarını süslemedin ki? Yine harika bir tasarımla oyuncuya sunulmuş olan Lara Croft bu sefer diğer oyunlarındaki silikonlu görüntüsünden arınmış son derece insancıl ve hoş bir görüntüye sahip. Grafikleri yine müthiş bir oyun. Oyun görüntüsü beni oyuna en çok çeken şey, görüntü ve ses kalitesini sevemediğim bir oyunu açmamla kapatmam bir oluyor.
Neyse senaryoya döneyim ben. :)

Lara Croft, arkeolog arkadaşları ile beraber Himiko adlı bir japon efsanesini araştırmak ve onun kalıntılarını toplamak için bir adaya yaptıkları gemi yolculuğunda Bermuda Şeytan Üçgenine yakalanarak gemilerini paramparça ederler. Gemideki mürettebat ve arkeologlardan hepsi ölmez fakat Lara onlardan ayrı bir yerde uyanır. Dolayısıyla adadaki yaşam mücadelesine tek başına devam etmek zorundadır. Karakter bihayli dayanıklı. Bir kızdan beklenmeyecek şekilde dövüşüyor, çatışıyor. Adada topladığınız enkazlarla silahlarınızı geliştirebiliyorsunuz. Etraftan ok toplayabilir hayvan avlayabilirsiniz. Meşaleler yakabilir kamp kurabilirsiniz. Adadan kurtulmaya uğraşırken bir yandan da diğer arkadaşlarınıza ulaşmaya çalışıyorsunuz.

Açık dünya sayılabilecek bir oyun. Tam anlamıyla özgür olmasanız da gideceğiniz noktalara farklı patikalardan da gidebilir, alet edevat toplayabilirsiniz. Gitmeniz gereken noktayı "Q"ya basarak yerden göğe uzanmış sarı bir ışıkla görebiliyorsunuz. Oynarken nabzı hiç düşürmeyen, bol aksiyon ve hayatta kalma içgüdüsü yüksek bir oyun. Efektleri fazlasıyla gerçekçi. Lara'nın hareketleri, canı yandığında çıkardığı sesler, meşalelerin su altında sönmesi falan gerçekten başarılı.

Listeye eklenmeyi hak eden daha bir çok oyun var aslında Assassin's Creed 4 olsun Dying Ligt olsun Far Cry 4 olsun ya da The last of us olsun... Ama daha fazla uzatıp sıkmak istemiyorum, belki başka bir bencemde de onları anlatırım bilmiyorum.

Yine de okuduğunuz için teşekkürler :))

Mutlu günler🎈👻