En sevdiğim atari oyunları ve hatıraları

Bizden önceki nesil bilardo salonlarını tercih etsede 90'lı yılların vazgeçilmeziydi atari salonları

Eskiden internet cafeler yoktu. Bizim için tetris harf dizimi nokta çizgi tank hatta araba yarışı gibi o zaman için bulunmaz olan nimetlerden çok daha fazlasıydı kollu atari oyunları. Saat tamir eden bir abi vardı. Dükkanında yüzlerce kasedi vardı ama ben en çok salonlardaki oyun kasalarını severdim. Babam her seferinde beni it kopuk serseri mi olacaksın diye azarlar bağırırdı.

Polis basacak yakalacak karakola götürecek diye az korkmazdık o sigara duman altı olmuş salonlarda. Sürekli abimle giderdim. Çok söylenti duyardık falan salonu baskınlar olmuş diye

Atari aşkı hiç geçmezdi.Her fırsatta yine giderdim. Jetonlu kasalar vardı. Bazı uyanıklar sistemin nasıl çalıştığını anladıkları için ellerine sardıkları metal bir teli jeton atacağı yere sürer kredi bile yaparlardı. Tabi çoğu yakalanır dayak küfürle salondan kovulurdu. Paramı son kuruşuna kadar harcayıp en sonunda görevli amcadan rica ederdim oda kırmaz bir iki jeton fazladan verirdi.

En sevdiğim oyun Hangardı.Sonunu hiç getiremedim ama internetten indirdiğim zaman getirmiştim. Street Fıghter en sevdiğim dövüş oyunuydu. Daha değişik bir sürü oyunlarım vardı. Evimde bir çekmece dolusu kasetler vardı. Üniversiteye gittikten sonra babam şimdi bilgisayarı var bunları ne yapacak diyerek atmıştı. Çok üzülmüştüm. Bunlar bulunmayacak şeylerdi.

Futbolu sevmem ama Soccer adlı oyuna müziklerine hastalık derecesinde bağımlıydım. Araba yarışının renklerini hiçbir bilgisayar oyununa değişmem. Atari çok farklı bir dünyaydı. Belki hayatın sıkıntılarını aştığım rahatlama imkanı bulduğum tek yer olduğu içindi. Evim olduğunda eski model bir atari alacağım kaldığım yerden devam edeceğim.

Tenisi sevdiren yine atari oyunumdu. Daha ismini bile bilmediğim unuttuğum bir sürü oyunum vardı. Sizinle en sevdiklerimi paylaşmak istiyorum. Babamın yaz tatili için aldığı ilk kasetten oyun

Yine ilk kasetten babamın bırakmak istemediği ördek vurma oyunu. Oynayanların sempatik bulduğu başarısız atışlarda gevrek gevrek gülen sevimli av köpeği vardı.

Atari salonunda görüp harçlığımla aldığım Buçakçı diye bildiğim Captain Commando adlı oyun.

Birde abimin aldığı Aladdin adında oyun vardı tıpkı Assasins Creed Ezio gibi etkiliydi o zamanlar. Bütün oyun sadece bir prensesi kurtarmak için uğraşan Aladdin içindi tek kasetli

Bütün paranı bu çizgi filmlere mi koyacaksın diye annemin kızdığı bir başka kasedim Hangar. Kızını kurtarmak için kızının sevgilisi beyaz atletli Cu ve turuncu kıyafetli kızını seven Cu'nun arkadaşıyla serserilerle savaşan baba Hagar. Eskiyeceğine inanmadığım bir oyundur.

Ataride hep oynadığım ama kasedini hiçbir yerde bulamadığım Mustafa diye bildiğim oyun. Dinazorlar her bölümde üstümüze salınırdı. Ben iri yapılı olanı alırdım. Bir de kız karakteri vardı. Kasap adındaki herif en sevmediğim düşmandı birde sürekli ışınlanan mavi biri vardı.

Oyunu kaybettiğimizde bize silah doğrultan adam yerine Müslüm Gürses koymuşlar

Bomberman oyunu vardı ailece tvyi kapatır sırayla bu oyunu oynardık. Bir defasında sadece bir taş kalmıştı patlattığımda içinden havuç soğan gibi şeyler beni kovalamıştı eğlenceli zor bir oyun

Sıcak yaz günlerinde evde sıkılmadan kalmanın en büyük yardımcısıydı bu oyun. Babamla saatlerce oynardık sıkılmazdık. Oyun arasında ponpon kızlar bile vardı. Çok özlüyorum o günlerini...

Kasetten Süper Mario ilerlemeli oyunu beklerken Mario Doctor adında bu oyunla idare etmiştim. Bildiğiniz tetris gibi renkleri eşitleyerek hapların içindeki virüsleri öldürüyordunuz.

Sumo güreşi eskiden bayramda amcanımın çocuklarının evinde oynadığım zevli bir oyundu. Yüze tokat kafa atma amaç rakibi bir şekilde çemberin dışına itebilmekti. Hakem gerçekçi gibiydi

Daha sonraları monitörün altındaki kasa bilgisayarlar çıktı. Orda küçük oyunlarla idare etmeye başladık. İlk oynadığım oyun balon vurmaca ve kar kayağıydı. ürekli bilerek adamın bacak arasını ağaçlara sürter canının yanmasını isterdim. Bilmiyorum bunu benden başka yapan var mıydı?

Tabii ki hepsinin tek güzelliği eski günlerin verdiği o çoşkuyu hatırlatmasıydı. Şimdiki çocuklar için bunları oynamak belki işkence gibi gelirdi. Yine de hepsinin ayrı yeri var hayatımda bana özel

İlk okulda atariyle başlayan bu ilgim yerini zamanla ortaokulda gta way city half life caunter strike lisede Hitman gibi oyunlara bıraktı.şu an içimden oynamak gelmese de yerini güzel hatıralara bıraktılar. Zaten önemli olan nerde olduğun değildir önemli olan mekanın ruhudur.