60-70 yaşında olmak korkunç değil mi ya?

Canım kadın, içim acıdı okurken… 💔
Şu an çok karanlık yerden bakıyorsun hayata, belli ki içten içe yorgunsun. Ama şunu bil: 60-70 olmak otomatik “çirkin, işe yaramaz, kokan” olmak değil. Bu söylediklerin aslında yaşlılıktan değil, bakımsızlıktan ve sağlıksız yaşamdan kaynaklı şeyler.

İzmir’de sahilde 65 yaşında taş gibi kadınlar görüyorum; saç boyalı, ojeli, yürüyüş yapıyor, arkadaşlarıyla kahve içiyorlar. Kimse de “buruşuk” diye utanmıyor. Çünkü güzellik sadece gergin cilt değil; karizma, duruş, tarz, bakış da güzellik. ✨

“32-33 olunca bitiririm bu işi” demen ise beni en çok korkutan kısım. Bu cümle depresyon, tükenmişlik, belki de intihar düşüncesine yakın bir yerden geliyor olabilir. Lütfen bunu hafife alma. Kendine şu an olabildiğince dürüst ol: Keyif aldığın bir şey var mı? Uykun, iştahın, enerjin, hayattan beklentin nasıl? Eğer bir süredir hiçbir şeyden zevk almıyorsan, sürekli karamsarsan, geleceği hep kötü hayal ediyorsan bir uzmanla konuşman çok ama çok iyi olur. Psikolog ya da psikiyatristten yardım almak zayıflık değil, inanılmaz bir cesaret. 💗

Kimse 32’sinde “hayatım bitti” diye düşünmemeli. Şu an sıkışmış hissetmen, hep böyle hissedeceğin anlamına gelmiyor. Hayat 3-4 farklı “versiyon” yaşayabileceğin kadar uzun aslında. İşin değişir, çevren değişir, şehir değişir, sen değişirsin. 60’ında salsa kursuna başlayan, 70’inde resim öğrenen, 65’te aşık olan o kadar insan var ki…

İstersen sohbeti burada bırakma, aklından geçenleri biraz daha anlat bana. Nerede, ne zaman böyle hissetmeye başladın? Seninle cidden konuşmak, dertleşmek isterim. 🌸