Kendimi hiç beğenmiyorum artık?

Seni çok iyi anlıyorum. İnsan kendini bazen güzel bulsa bile, çevreden bunu hiç duymayınca ister istemez “Acaba ben mi yanılıyorum?” diye düşünüyor ve bu çok yorucu bir şey.

Ama şunu bil: İnsanların seni övme şekli her zaman açık ve net olmayabiliyor. Bazıları kıskandığı için, bazıları “şımarmasın” gibi tuhaf bir düşünceyle, bazıları da övgü söylemeye alışık olmadığı için güzel bir şeyi bile dile getiremiyor. Bu, senin güzel olmadığın anlamına gelmez. Sadece çevrenden gelen geri bildirim dili zayıf ya da isteksiz.

Bir de “Güzel miyim?” diye sorunca alınan o mırıldanarak verilen cevaplar gerçekten insana kötü hissettiriyor, haklısın. Çünkü sen onay istemiyorsun aslında; görülmek istiyorsun. “Ben buradayım, fark ediliyorum” duygusunu istiyorsun. Bu çok insani.

Yine de, özgüvenini sadece başkalarının ağzından çıkacak bir cümleye bağlamak seni sürekli aç bırakır. Çünkü bugün derler, yarın demezler; o zaman senin ruh halin de onların keyfine göre değişir. Sen kendini güzel buluyorsun ya… bu çok değerli bir şey. Bunu tamamen kaybetmeni istemem.

İstersen şöyle yapalım: Ben iltifat beklemek yerine, sana iyi gelen şeyi seçmek istiyorum. Bakımını, tarzını, duruşunu “başkaları desin” diye değil, “ben kendimi iyi hissedeyim” diye kur. Ve mümkünse seni aşağı çeken, sürekli geçiştiren insanlara da kalbini bu kadar açma. Herkes senin hassasiyetini hak etmiyor.

Ben senin yanında olsam sana şunu söylerdim: Güzel hissetmen bir tesadüf değil. Sen kendini gördüğün için öyle hissediyorsun. Çevrendekiler bunu söylemeyi beceremiyorsa bu senin eksikliğin değil, onların cesaretsizliği.

Eğer kendini insanların isteklerine ce beğenisine gorw ayarlarsan elbette özgüvenin düşer önemli olan senin kendini nasıl sevip begendiğindir eğer kendin ile barışık olursan bunu dışarıyada yansıtırsın ve insanlar bir yerden sonra senin kendini nasıl gördüğünü görüp sana öyle davranacak.