Aynaya Bakınca En Çok Nerenizi Beğeniyorsunuz?

eskiden her aynaya baktığımda iğrenç ve ruhsuz bir kadın görürdüm. bu kadın o kadar zıttı ki bana... her özelliğiyle, her noktasıyla zıttı. bakımlı bir kadınım aslında. neden böyle bilmiyorum. sanırım bu benim küçüklüğümde yaşadığım bir travmayla alakalı. ergenliğe ilk girişimde hoşlandığım o çocuğun sert dili ve küstahça mimikleri beni böyle yapmıştı. onun beni bir heykeltıraş vari zihnimi ve kendime nefretimi şekillendirdiğini fark etmeye başlamıştım. bunun çözümü sadece bir düelloydu. onu bulmam lazımdı ve buldum da. çok zor olmadı. eski bir arkadaşımla evlenmişti. ilk önce arkadaşım ne iş yapıyor ve hangi saatlerde vardiyası var onu öğrendim. sadece o küstah çocuğun evde olduğu zamanları bilmek istiyordum. öğrendiğim an duramadım ve gittim evine. kapıyı o küstah çocuk açmıştı. bi anda yapıştım dudaklarına ve çok nazik bir şekilde cevap verdi tutkuma. hızlı ve şehvetli bir şekilde yatak odasına ilerlerken yavaşça aşağıya indim. zaman gelmişti bomba patlayacak, yılan kusacak ve her şey bembeyaz bir hale bürünecekti ama durdum; yavaşça 1992 senesi aralık ayı dedim ve gittim. o günden beri her yerimi severim.