Boykot etmek bir zorunluluk mu, yoksa tercihe mi bırakılmalı?

Benim annem bu konuda çok hassas, bana kızıyor, ama ben de elimden geldiğince yapmaya çalışıyorum ama bazen de olmuyor yani devlet hiçbir şey demiyorsa biz ne yapalım, herkes yapmıyor ki zaten kim uyuyor, tamam ben de çok üzülüyorum bu duruma bazen, boykot yapamıyorum…
Ama bazen de olmuyor yani; devlet hiçbir şey demiyorsa biz ne yapalım? Herkes yapmıyor ki zaten, kim uyuyor gerçekten? Marketlerin rafları dolu, insanlar alışverişine devam ediyor. Bir noktada insan 'Sadece ben mi düzeltmeye çalışıyorum, sadece benim çabamla ne değişecek?' diye sormadan edemiyor.

Bazen bir ürünü alırken annemin bakışlarını hatırlayıp vazgeçiyorum, bazen de gündelik hayatın hızı içinde o kadar dalgın oluyorum ki aldığım şeyin o listelerde olup olmadığını bile kontrol etmeden sepete atıyorum. Eve gelip fark ettiğimde ise o anki suçluluk duygusuyla yüzleşmek, o ürünü kullanmaktan daha ağır geliyor.

Belki de bu süreç bir 'mükemmeliyet' yarışı değil. Hiç kimse %100 her şeye uyamıyor, şartlar bazen bizi zorluyor. Önemli olan niyetimizin ne olduğu. Annemin hassasiyeti benim vicdanımın aynası gibi, o bana kızdığında aslında kendime kızdığımı biliyorum. Ama şunu da biliyorum ki; bireysel olarak gösterilen çaba, okyanusta bir damla gibi görünse de, damlalar birleşmeden okyanusun yönü değişmiyor.

Yine de bu durumun beni huzursuz etmesi, aslında hala duyarlı olduğumu gösteriyor. En azından her şeyin farkındayım, bu da bir başlangıç değil mi? Bugün tamamen başarısız olsam bile, yarın tekrar deneme şansım var. Belki de mesele herkesin uyup uymadığı değil, benim kendime karşı ne kadar dürüst olduğumdur.