Kuranda değişiklik var mı, Kuran değişti mi yoksa hiç değişmedi mi sizce?

her değişen ve dejenere olan kitap sonrası yeni peygamber /uyarıcı gönderildi çünkü.

"Şüphe yok ki Kur'an'ı biz indirdik ve şüphe yok ki onu mutlaka koruyacağız." ayette belirtiyor.

onu da geçtim hiç bir şekilde yahudilerin kitabındaki gibi uyduruk ifadeler geçmiyor. lut ve kızlarının sarhoş olup zina ettiğinden bahseder yahudi kitabı. bu tarz ifadeler geçmiyor kuranda. zaten oynadıkları ve herşeyi bozdukları için kuran geldi. kendinden çıkan tüm peygamberleri öldürdü yahudiler. bu defa Allah kapak olsun diye onların uyduruk seçilmiş ırkından çıkarmadı peygamberi. Hatta o dönemde rum kralı heraklius bile şaşırmıştı arablardan çıkacagını beklemiyordum demiş islam daveti kendine ulaştırıldıgında. hatta o daveti kabul etmiş heraklius ama halkından çekindiği ve homurdanmalarını duydugu için peygamber'e tabi olamamış. Peygamberlerin vasıflarını bildiği için o dönemde peygamberle savaşan düşmanlarını çağırtmış hepsini çarpraz sorguya çekerek zeki bir şekilde sorular sormuş ve arkasına dizdiği arkadaşlarının o öndeki herifi doğrulamasını ya da yalanlamasını istemiş de öyle teyit etmiş gerçek peygamber oldugunu. Zaten o islama davet mektubu sizde sağ kaldıgı süre boyunca zarar görmeyecek devletiniz diye haber göndermiş peygamberimiz elçisiyle Heraklius'a. Hatta bizansın yıkılmasını da bu mektubun yok oluşuna bağlayanlar var. Ben eski insanların daha akıllı sorgulayıcı oldugunu düşünüyorum şimdikiler ahmak ve ahmaklıklarından da habersizler

ikna oldun mu cidden

vay be şaşırdım. hangi noktaya ikna oldun mesela

evet o konuşmayı internette ara göreceksin. ben de şaşırmıştım. peygamberin düşmanlarını önlü arkalı oturtup doğrulamak adına ne tarz sorular sorarak sorup teyit etmiş şaşırırsın. hatta rum kralına giden o davet mektubu ummanda bir camininin müzesinde saklanıyormuş

islamı kabul ettiği de söyleniyor ama halkının korkusuna bunu açıkça belirtememiş heraklius.
Bak adamın ifadelerine çok dikkat et, bir peygamberin geleceği zaten bekleniyordu ama Arab beldesinden çıkacagını tahmin etmemiştim diyor. Heraklius kendi adamlarına talimat verip peygamber düşmanlarını huzuruna davet edip çarpraz sorguyla doğruluyor peygamberlerin vasıflarını bildiği için. bekle hatta neler sormuş bulup atıcam sana.

"Hirakl'in huzuruna girdik. Bizleri önüne oturttu ve tercüman vasıtasıyla, 'Peygamber olduğunu söyleyen bu zâta neseben (soy olarak) en yakın hanginizdir?' diye sordu.

"'Neseben en yakınları benim.' dedim.

"Beni önüne oturttular. Arkadaşlarımı da arkama. Sonra Hirakl, tercümanını çağırdı ve dedi ki:

"'Bunlara söyle, ben peygamber olduğunu söyleyen o zât hakkında bu adamdan bazı şeyler soracağım. Bu bana yalan söylerse siz onu tekzib ediniz.' "

"Vallahi, arkadaşlarım tarafından yalanımın öteye beriye yayılmasından korkmasaydım, Peygamber hakkında o zaman muhakkak yalan uydururdum."

Sonra da hükümdarla, Ebû Süfyan arasında sorulu cevaplı şu konuşma geçti:

"Sizin içinizde, onun nesebi nasıldır?"
"İçimizde onun nesebi pek büyüktür."
"Ecdadı içinde bir melik var mıdır?"
"Hayır."
"Peygamberlikten evvel, onu hiçbir yalan ile ittiham ettiniz mi?"
"Hayır."
"Ona kimler tâbi oluyor? Halkın ileri gelenleri mi, yoksa fakir kimseler mi?"
"Daha çok halkın zaif ve fakirleri tâbi oluyor."
"Ona uyanlar artıyor mu, yoksa eksiliyor mu?"
"Eksilmiyor, bilâkis artıyorlar."
"Onlardan, onun dinine girdikten sonra, beğenmeyip dininden dönen var mı?"
"Hayır, yoktur."
"Kendisinin hiç sözünde durmadığı, ahdini bozduğu vâki midir?"

"Hayır, vâki değildir. Fakat biz şimdi onunla bir müddet için çarpışmayı bırakarak muâhede yapmış bulunuyoruz. Bu müddet içinde ne yapacağını bilmiyoruz. Bu yoldaki ahdini bozmasından korkuyoruz."

"Ebû Süfyan sonraları, "Vallahi, verdiğim cevaplara bu sözden başka bir şey ilâve etmek imkânını bulamadım." diyecektir.

"Onunla hiç harp ettiniz mi?"
"Evet, ettik."
"Yaptığınız savaşlar nasıl neticelendi?"
"Harp hali aramızda nöbet nöbet olur. Bazen o bize zarar verir, bazen biz ona."
"Sizden, ondan önce peygamberlik iddiâsında bulunmuş bir kimse var mıdır?"
"Hayır, yoktur."
"O, size neler emrediyor?"

"Yalnız bir Allah'a ibâdet etmeyi ve Ona hiçbir şeyi ortak koşmamayı emrediyor. Atalarımızın tapmış bulundukları şeylerden de bizi nehyediyor. Namaz kılmayı, doğru olmayı, kimsesiz ve fakirlere sadaka vermeyi, haram olan şeylerden sakınmayı, ahdinde durmayı, emâneti sahibine vermeyi, akrabalarla ilgilenmeyi ve onları görüp gözetmeyi emrediyor."

Bütün bunlardan sonra, Heraklius, tercümanı vasıtasıyla Ebû Süfyan'a şöyle dedi:

"Nesebini sordum, içinizde yüksek neseb sahibi olduğunu beyân ettin. Peygamberler de zaten böyle kavimlerinin en soyluları içinden seçilip gönderilirler. Ben babaları ve dedeleri içinde bir melik gelip gelmediğini sordum. Sen, 'Hayır yok' dedin. Eğer babalarından, dedelerinden bir melik olsaydı, 'Bu da babalarının mülkünü geri isteyen bir kimsedir.' diye hükmederdim."

"Ben peygamberlik iddiâsında, ondan önce içinizde bulunanın olup olmadığını sordum. 'Hayır, yoktur' diye cevap verdin. Eğer, ondan önce bu sözü söyleyen biri olsaydı, 'Bu da belki kendisinden önce söylenmiş bulunan bir söze ittibâ etmek istemiş bir kimsedir.' diye düşünürdüm."

"Ben, ona kimlerin tâbi olduklarını sordum. Sen, 'Ona tâbi olanlar halkın zaifleridir.' dedin. Peygamberlere tâbi olanlar da hep zaten öyle olurlar."

"Ben peygamberlik davasında bulunmadan evvel, onun bir yalan söylemiş olup olmadığını sordum. Sen, 'Hayır.' dedin. Ben ise, kat'i olarak bilmekteyim ki, insanlara karşı yalan söylemeyi irtikâb etmemiş bir kimse, Allah'a karşı da yalan söylemez."

"Ben, 'Onun dinine girdikten sonra, beğenmeyip dininden geri dönenler var mıdır?' diye sordum. Buna da, 'Hayır.' cevabını verdin. Îmân da böyledir. Îmânın icabı olan iç ferahlık ve neşe kalbe karışıp kökleşince böyle olur.

"Benim, 'Onlar artıyor mu, yoksa eksiliyor mu?' soruma sen; 'Artıyorlar.' cevabını verdin. İmân keyfiyeti tamamlanıncaya kadar hep bu minval üzere gider."

"Ben, 'Onunla hiç savaştınız mı?' diye sordum. Sen, savaştığınızı, savaş neticesinin nöbet nöbet değiştiğini, bazen onun size, bazen sizin ona zarar verdiğinizi söyledin. Zaten diğer peygamberler de hep böyledir. Onlar belâlara uğratılırlar. Ama, sonra da güzel ve makbul âkıbet onların olur."

"Ben, 'O zât ahdini bozar mı?' diye sordum. Sen, 'Sözünde durmamazlık etmez.' dedin. Peygamberlerin hâli budur. Hiç bir zaman verdikleri sözde durmamazlık etmezler."

"Ben, 'O size neler emrediyor?' diye sordum.'Sen, "Onun Allahü Teâlâya ibadet etmeyi, Ona hiçbir şeyi eş ve ortak koşmamayı size emrettiğini." söyledin. Bütün bu anlattıkların peygamberlerin vasıflarıdır."

"Eğer o zat hakkında bu söylediklerinin hepsi doğru ise, şüphesiz o bir peygamberdir. Zaten ben, bir peygamberin çıkacağını biliyordum. Fakat sizden çıkacağını tahmin etmezdim."2

Bu karşılıklı konuşmadan sonra da Heraklius açıkça şöyle dedi:

"Eğer, onun yanına gidebileceğim mümkün olsaydı, kendisiyle buluşmak üzere her türlü zahmete katlanırdım. Yanında olsaydım, hizmet ederek, ayaklarını yıkardım. Yemin ederek söylüyorum ki, onun mülkü, iktidarı şu ayaklarımın altında bulunan yerlere muhakkak gelip ulaşacaktır."3

Bu sözlere muhatap olan Ebû Süfyan'ı bir korku ve telaş sardı. Dışarı çıkıp arkadaşlarına,

"İbni Ebî Kebşe'nin* işi gerçekten gittikçe büyüyor. Şu muhakkak ki, Benû Asfar Hükümdarı bile ondan korkmaktadır."4 dedi.

sorularlaislamiyet.com/.../herakliusun-islama-davet-edilmesi

Hz. Dıhye, Resûl-i Ekrem Efendimizin (asm) huzuruna çıktı. Olup bitenleri ve yolda başından geçenleri anlattıktan sonra Heraklius'un mektubunu verdi. Mektupta şunlar yazılı idi:

"İsâ'nın müjdelemiş olduğu Allah'ın Resûlü Muhammed'e, Rum hükümdarı Kayser tarafındandır."

"Elçin mektubunla bana geldi. Şehâdet ederim ki, sen Allah'ın Resûlüsün. Biz, seni zaten yanımızdaki İncil'de yazılı bulmuştuk. İsâ bin Meryem, seni müjdelemişti. Rumları, sana imana dâvet ettimse de yanaşmadılar, kaçındılar. Onlar, beni dinleselerdi, kendileri için şüphesiz hayırlı olurdu."

"Ben, senin yanında bulunup, sana hizmet etmeyi, senin ayaklarını yıkamayı, ne kadar arzu ederdim."9

Mektup okunup bitince Resûl-i Kibriyâ Efendimiz (asm) şöyle buyurdu:

"Mektubum yanlarında bulundukça, onların saltanatı devam edecektir!"10

Heraklius'un, Mektubu Saklaması

Resûl-i Ekremin elçisi ve dâvetini son derece güzel karşılayan Rum hükümdarı Heraklius, kendisine gelen İslâma dâvet mektubunu da atlas bir ipeğe sararak, derin saygısının bir tezahürü olarak, altın bir borunun içine koyup sakladı.

Rum hükümdarları katında nesilden nesile intikal edegelen bu mübârek mektubu Alfons bin Ferdinand'ın Tuleytula üzerine yürüyüp Endülüs beldelerinden birçok yerleri eline geçirdiği tarihe kadar (H. 464) onun yanında bulunuyordu. Ondan da torununa intikal etti.

Aynı mektubu Avrupa Kralı yanında gördüğünü Seyfüddin Kılıç da ifade etmektedir. Avrupa Kralının kendisine şöyle dediğinden de bahseder:

"Bu, Peygamberinizin atam Kayser'e göndermiş olduğu mektubudur. Biz, onu bugüne kadar elden ele tevârüs etmekten geri kalmadık. Bize atalarımızdan ve babalarımızdan tavsiye edilmişti ki, bu mektup yanımızda bulunduğu müddetçe, saltanat bizde kalacaktır. Bu sebeple ona son derece hürmet göstermekte ve muhafazasına dikkat etmekteyiz.

"Saltanatımızın devam edip gitmesi için de onun yanımızda bulunduğunu Hristiyanlardan saklı tutmaktayız."11

Çok ilginç dimi. mektubu bir altın boru içerisinde hep aktarmışlar. sanırım bizansın yıkılıp osmanlının kurulması da bu mektubun yok oluşuyla başladı