Turkiye’de neden kadina siddet ve kadin cinayetleri bu kadar fazla, kadina neden mal gozuyle bakiliyor?

Türkiye’de kadına yönelik şiddet ve kadın cinayetleri meselesi, yalnızca kriminal bir sorun değil; tarihsel, sosyolojik ve kültürel katmanları olan çok boyutlu bir olgudur. Bu olguyu anlamak için bireysel davranışların ötesine geçerek, toplumsal yapının ürettiği anlamları, normları ve güç ilişkilerini incelemek gerekir.
Ataerkil düzen, bu yapının merkezinde yer alır. Erkekliğin güç, kontrol ve otorite ile; kadınlığın ise itaat, fedakârlık ve mahremiyet ile özdeşleştirildiği bir toplumsal tahayyül, kadın bedenini ve yaşamını denetim altına alınması gereken bir alan olarak kodlar. Bu kodlama, yalnızca bireylerin zihninde değil; aile, eğitim, medya ve gündelik dil aracılığıyla sürekli yeniden üretilir. Böylece şiddet, istisnai bir sapma olmaktan çıkar; kimi zaman “disiplin”, “kıskançlık” ya da “namus” gibi kavramların gölgesinde rasyonelleştirilen bir pratik hâline gelir.“Namus” söylemi, özellikle dikkat çekicidir. Bu söylemde kadın, ailenin ve erkeğin onurunun taşıyıcısı olarak konumlandırılır. Kadının davranışları üzerinden erkeğin toplumsal itibarı ölçülür; dolayısıyla kadın üzerindeki denetim, yalnızca bireysel bir mesele değil, kolektif bir beklentiye dönüşür. Bu durum, kadının özne olarak varlığını silikleştirirken, onu bir “temsile” indirger. Temsilin ihlali ise, bazı zihinlerde şiddeti meşrulaştıran bir kırılma noktası yaratır.
Bununla birlikte modernleşme süreci, bu geleneksel kodlarla gerilimli bir ilişki içindedir. Eğitim düzeyinin artması, kadınların kamusal alanda daha görünür hâle gelmesi ve ekonomik bağımsızlık arayışı, ataerkil yapının sorgulanmasına yol açar. Ancak bu dönüşüm her zaman doğrusal ve eşit dağılmaz. Kimi toplumsal kesimlerde eski normlar çözülürken, kimilerinde daha sert biçimde yeniden üretilir. Bu da bir “geçiş toplumu” dinamiği yaratır: Değişim ile direncin aynı anda var olduğu bir zemin. Şiddet, çoğu zaman bu gerilim hattında ortaya çıkar; kontrolün kaybı hissi, güç kullanımına başvurma eğilimini tetikler.
Hukuki düzenlemeler ve politikalar bu sorunun çözümünde kritik öneme sahip olsa da, normatif dönüşüm gerçekleşmeden tek başına yeterli olmaz. Yasaların caydırıcılığı, uygulamadaki tutarlılık ve mağduru koruma mekanizmalarının etkinliği belirleyici unsurlardır. Ancak daha derin bir düzeyde, toplumsal zihniyetin dönüşümü gerekir. Bu dönüşüm; eğitim sisteminde toplumsal cinsiyet eşitliğinin yer bulması, medyada kullanılan dilin sorumluluğu ve erkeklik anlayışının yeniden tanımlanmasıyla mümkündür.
“Kadına mal gibi bakılması” ifadesi, aslında bir nesneleştirme problemine işaret eder. Nesneleştirme, bireyin özne olma kapasitesinin inkârıdır. Kadın, iradesi, arzuları ve hakları olan bir birey olarak değil; üzerinde tasarruf edilebilecek bir varlık olarak algılandığında, şiddetin eşiği düşer. Çünkü şiddet, çoğu zaman karşısındakini “eşit” görmeyen bir zihnin ürünüdür. Sonuç olarak Türkiye’de kadına yönelik şiddet, münferit olayların toplamı değil; tarihsel olarak inşa edilmiş bir güç ilişkileri ağının görünür tezahürüdür. Bu ağın çözülmesi, yalnızca hukuki müdahalelerle değil; kültürel kodların, dilin ve gündelik pratiklerin dönüşümüyle mümkündür. Şiddetin azalması, ancak kadının tam anlamıyla özne olarak tanındığı, eşitliğin yalnızca bir ideal değil, yaşanan bir gerçeklik hâline geldiği bir toplumsal düzende mümkün olacaktır.

Türkiyede sadece kadına şiddet değil, genel olarak şiddet çok fazla. Kadın, çocuk, erkek, hayvan, ağaç ve hatta sokaktaki taşa bile. Çünkü insanlar inanılmayacak ölçüde bencil. Herkes benim istediğim olacak diyor. Kimse karşısındaki varlığı düşünmüyor. Hal böyle olunca ya istediğini sevdirerek elde etmek zorundasın ya da korkutarak elde etmek ve üstünlük kurmak zorundasın. Kaybetmek bir seçenek olmuyor veya sevilmemek. Bu da ister istemez şiddeti tetikliyor. Kısaca insanlar bencil olduğu için şiddet fazla. Ne zaman insan olmayı öğrenir ve karşımızdakinin de düşünceleri, istekleri, fikirleri, hayalleri olduğunu anlarsak ve buna göre davranırsak o zaman şiddet biter.

Senin gucune gidecek belki ama cinayetlerde Turkiye deko oran %80 erkek %20 falansa yurt disinda 50-50 ya da 40-60 falandirm ulkemiz bu konuda pozitif ayrisiyor biraz arastir da iona gore sor boyle seyleri. Haber cikiyor Turkiyede bu yil 300 kadin olduruldu diye gaza gelip yaziyorsun bunlari ama niye kimse kac erkek olduruldugunden bahsetmiyor dusundun mu? Duzjnmezsin tabi niye dusunesin ki nasilolsa erkekler herseyi dudunuyor tum dunyayi insa ediyor siz iki tarafinizi sallayip acip uzerine konuyorsunuz sonra da fazla rahat bos zamanlarinizda erkeklere pok atmayla falan ilgileniyorsunuz.

Tamamı neredeyse ekonomik sıkıntılardan kaynaklı
İnsanlar para kazanmaya çalışırken karşılaştıkları sıkıntıları onların karakterine yansıyor.
Şiddete meyilli bireyler yetiştirdi atalar
Erkek adam güçlü olur.
Erkek adam vurduğunu düşürür.
Erkek adamın yanında kadın konuşamaz.
Kadın çalışmaz erkek ona bakar.
Ve en acısı kızını dövmeyen dizini döver diye bir atasözünün olması
Bu toplumun %80i arızalı.