Saat 6yı geçti sanırsın gece 1, bu ülkede neden yaşamımız hiçe sayılıyor?

Sınıfta takkeliydi bir çocuk. Ders din kültürü değil, çıkartır mısın şunu dedi. Yaş 12. 6. Sınıf. Merkezde bir okul değil. Olsa değişir miydi emin değilim. Konuya döneyim. "Şunu mu? Şunu nee! diye bağırdı 12 yaşındaki çocuk bana. Onun adı takke, şunu diyemezsiniz dedi, çıkarmadı daha da yükseldi. Ders bitene kadar tokatı yüzünün ortasına şırank diye basmamak için tuttum kendimi. Böyle çocukların, ailelerinin, bu çocukları bu hale bu noktaya bu dengesizliğe getirenlerin soyunu sopunu... ebediyetini... ülkemizi bu noktaya getirenlerin dini inancıyla yazıyorum. Varsa cehennem bunların yanması gerek.

Çıkartır mısın şunu dedi**olmuş. Dedim olacak. Ben dedim.

Türkiye'de olduğuna emin misin?

Hapiste olmayı seçmek hedefimiz değil, kimsenin değil. Ama topyekûn susanlar yüzünden de bu haldeyiz. Ne kadar suskunluk o kadar rahat ele geçirme... Bunların istediği buyken, kürekle kepçeyle daha daha büyük büyük ellerine veriyor olmak aptallık sınırının da ötesinde.

O yüzden devlet falan degil esas mesele. Toplum dediğimiz kitlenin bireyselligi bizi götürüyor bombaya.

Korkan... dur.
Engelimi kaldır artık. Yazın kıyıdaki tacizciyi hatırladın mı?

Engeli kaldırmamışsın.

Hatırladım dedim.

Sonu "-tir"