Erdoğan artık çok sıktı sanki?

Alperen Ömer öldü.
Mattia Ahmet, Gülden Coni…
Çocuklar öldü, susuldu.
Kimi zaman sokakta, kimi zaman evinin önünde, kimi zaman bombayla…
Ama hepsi aynı sessizlikte toprağa verildi.
O sırada ne oluyordu biliyor musunuz?
Birileri “çözüm süreci” diyordu.
Masalar kuruldu.
Terör örgütüyle pazarlıklar yapıldı.
Silah bırakmadan, hesap vermeden, halka sorulmadan barış ilan edildi.
Adına da “açılım” denildi.
Barış dedikleri şey; susmak, unutmak, sineye çekmekti.
Ve bu süreçte halk öldü, çocuklar gitti, şehirler yandı.
Ama sandıklar doldu.
Bugün çıkıp teröre karşıymış gibi konuşanlar,
dün Kandil’le aynı haritaya bakanlardı.
Bugün “şehitlerimiz var” diyenler,
dün o katillerle müzakere tutanakları tutuyordu.
Biz unutmuyoruz.
O masalarda imza atanları da,
O ölümlere göz yumanları da,
O çocukların isimlerini bilmeyenleri de…
Çünkü unutmak ihanettir.
Ve biz ihaneti tanıyoruz.
Erdoğan artık çok sıktı sanki?
Cevapla