Aşırı muhafazakar ve ateist arkadaşlığı yürütülebilirmiş biliyor musunuz?

Bir dostum vardı. Kendisiyle din bahsinde müzakerelerde bulunurduk. Sorgulardık, araştırırdık, tartışıp fikir alışverişinde bulunurduk.

O, her ne kadar dindar bir kimse olmasa da dinine bağlı, ahirete iman eden ve cennet ümidini gönlünde saklayan birisiydi. Bense, din ile pek de içli dışlı olmayan birisiydim.

Dostluğumuzun senelerce devam etmesinin yegâne sebebi ise karşılıklı saygı idi. Saygı, bu devirde adeta unutulmaya yüz tutmuş bir erdemdir.

Toplum gün geçtikçe ayrışmakta, cepheleşip başkalarına tahammül göstermez hâle gelmektedir. Saygı, ne yazık ki kuruyan bir ağaç misali yavaş yavaş yok olmaktadır. Zamanla ya tamamen yok olacak, ya da tekrar yeşerecektir. Bekleyelim, görelim.