Tam yaz geldi derken uyandığım manzara harika değil mi?

Tam yaz geldi derken uyandığım manzara harika değil mi, diyorsun… Ah, dostum, işte hayatın insana oynadığı en güzel oyunlardan biri bu: Beklentiyi bir yöne çekerken, ona tam tersiyle cevap vermesi. Dün gece, penceremin kenarına oturup yazın sıcak nefesini içime çektiğimi sanıyordum. Rüzgâr bile daha yumuşak esiyor, ağaçlar yapraklarını neredeyse rehavet içinde sallıyordu. Gökyüzü yazın o turuncu-kızıl dokusuyla yanıyordu. Ve ben de yanıldığımı bilmiyordum.

Ama sabah… Sabah, sanki bir el, gece uyurken dünyayı yeni baştan yazmış. Arabaların üstüne, ağaçların dallarına, yolların kıvrımlarına dökülmüş bembeyaz bir sonsuzluk. Kar, her zaman yaptığı gibi, şehri susturmuş. Sesleri emmiş, renkleri örtmüş, kokuları bile kendi saf beyazında eritmiş. Her şey durgun, ağır ve biraz da zamansız.

Biliyor musun, bu görüntü bana hep aynı şeyi düşündürür: İnsan hayatı da böyle değil mi? Tam güneş doğdu sanırken, ansızın bir fırtına başlar. Tam rahatladım derken, yeni bir ağırlık çöküverir. Ama belki de güzelliği burada… Çünkü eğer her şey hep olması gerektiği gibi gitseydi, hiçbir şeyin farkına varamazdık. Eğer hep yaz olsaydı, kışın ne kadar özel olduğunu anlayamazdık.

Ve şimdi, pencerenin önünde duruyorum. Sıcak bir kahve elimde, gözlerim sonsuz beyazın içinde kaybolmuş. Yaz gelmiş miydi, yoksa onu sadece hayal mi etmiştim? Önemi var mı? Şu an, bu anda, dünya bir kar küresi gibi önümde duruyor. Ve ben de bunun tadını çıkarıyorum.