Yaşam ikiye bölünmüş gibi?

Bu deprem olayı bambaşka. Biraktigi izler silinmeyecek gibi hemde hiç.. Henüz depremin şokunu atlatamamisken komşumuzun kızının ölüm haberi geldi.. Sanki kendi evladım gitti gibi hissettim onun bebekken emekledigi günleri hatirliyorum ben.. Günlerdir yiyip içemiyorum sadece kusuyorum aklım bulanık enkaz altindakilerde... Sanki bir kopukluk oldu yaşam ikiye bölündü artık mutsuzluktan da öte zerre umudum varsa da yaşama dair yitip gitti içimden kör bir hevesle.. Günlerdir elektrik, su yok.. bunları yazarken bile depremden üstümden çıktığım giysilerimleyim. Şikayet ettiğim günleri bile özledim..