Polis psikolojisi?

Zaten çoğumuz mesleğe gelirken gerçekleştiremediğimiz hayallerimizle, geçim sıkıntılarımızla geliyoruz bir yerden tutunmak için. Okula giriyorsun daha oradan başlıyor eziyet, yukarıdan ne gördüyse aşağıya onu uygulayarak ego kasıyor insanlar. Mesleğini eline alıyorsun bu sefer de çömezliğinle dalga geçiliyor, eziliyorsun. Hiç değmeyecek insanlara olağan ötesinde saygı duyman bekleniyor. Hiç meslekle alakalı olmayan bir şey yüzünden sırf amirin isteğini yerine getirmedin diye cezalandırılıyorsun, belki sürülüyorsun. Dışarıda binlerce manyak var, birini tutup getiriyorsun sonunda ben de haksızlığın bir parçası olacağım diye ama bir bakıyorsun salıveriliyor. İşe yaramıyorsam neden varım diye kendini suçlamaya başlıyorsun, kendi ellerinle salıverdiğin belki çocuk tecavüzcüsü vicdanına oturuyor. İçin doluyor kimseye anlatamıyorsun, psikolojik tedavi almaya kalksan adın çıkıyor mimleniyorsun. Sevdiklerinle tüm bunları paylaşamıyorsun, sana mesleki gizlilik diye dayatılıyor ve gün geçtikçe içinde birikiyor birikiyor. Bir de yanında bunlarla savaştığını anlamayan insanlar varsa onların davranışlarında yormaya başlıyor. Kimimiz böyle başına sıkarak çare buluyor, kimimiz ömür boyu karamsarlığa sürüklenip şehadeti bekliyor. Şimdi gelip herkesten sağlam kalabilmesini beklesene hadi.