Gençliğinizi yaşayabiliyor musunuz?

Hayır ya. Yaşım 21. Hayatim hep sinavlarla streslerle kaygilarla geçti. 3 kere sinava girdim. Istedigim bolumu kazanamadim ve hic istemedigim bir bolumde okuyorum. Denedim, cabaladim olmadı yani yapacak bir sey yok. Butun hayatina 2 saatlik sacma sapan bir siralama sinavi karar veriyor sonuçta. Bu 3 yilda inanin o kadar yaşlandım ve yoruldum ki. Bu sefer olacak mi kaygisi, akrabalarin beklentisi, cekemeyenlerin olmasin diye dua etmesi. En cokta o istemeyenlerin yuzunu asmak istedim ama olmadi guldurdum yuzlerini. Istedikleri oldu. 21 den donup bakiyorumda ne yapmisim diye koca bir hiç. Ne hayatimi yasamisim ne gencligimi, ne ergenligimi. Gordugum tek sey sinav, gelecek kaygisi, rekabet. Baska bir sey yok. Ergenliktesin liseye gecis sinavina giriyorsun. liseye gidiyorsun tonla yazili sinavlarina giriyorsun. Haftada 40 saat dersin var. Sacma sapan secmedigim, secmeme izin dahi verilmeyen secmeli dersler gördüm. Okuyorum ama ne işe yarayacak? 24 yasinda mezun olacağım. Sonra kpss nin cilesini cekecegim. Yine yarış, yine rekabet. Belki 30 a kadar girecegim sınava. Hadi bir sey oldu 25 yasinda meslegi, maasi elime aldim. Sonra ne olacak? Çalis dur. Bu sefer onun stresi. Bu ulkede gencligi kim yaşadı ki ben ya da digerleri yaşasın. Ozellikle bu son nesil icin hayat o kadar zor ki. Issizlik tavan, sinav üstüne sinav. Hangi kapıyı zorlasan olmuyor. Kasiyerlige bile giremiyorsun. Akademik düşünsen torpilin yoksa yukselemiyorsun. Tum kapilar kapali. Bugunun benim icin hicbir anlami yok. Geriye donup bakmak bile içimi acıtıyor. Cocukluk, ergenlik, gençlik hep sinavlarla, stresle geçmiş. Yaşanmamış hicbir sekilde o yaşlar. En acısı da ne? 18 yasina geri donemiyorsun. 14 e geri dönemiyorsun. Daha da kötüsü gelecegimde böyle. Farkli bir sey olmayacak. 30 a geldigimde de 20 li yaslarima baktigimda farklı bir sey göremeyeceğim. Yine rekabet, yine sinavlar, yine kaygi ve stres, yine yasanmamis 20 li yaşlar...