Cumhuriyet’in 10. Yılında… Çünkü, Türk Milletinin Karakteri Yüksektir!

O gün Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK, 10. Yıl Nutku’nu okurken..
Sözleri tarih boyunca yankılanacak bir gerçeği dile getiriyordu...

“Çünkü, Türk milletinin karakteri yüksektir.
Türk milleti çalışkandır.
Türk milleti zekidir.”

Bu cümleler sadece bir övgü değil, bir tespitti.
Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK, kendi milletine methiye değil, ayna tutuyordu.
“Karakter” dediği şey; savaş meydanlarında, yokluk yıllarında, açlıkta bile onurundan taviz vermeyen insanın adıdır.

Bu milletin karakteri; bilgiyle, ahlakla, dayanışmayla yoğrulmuş bir ruhtur.

ÇANAKKALE; Bir Düşman Askerinin Gerçeğin İçinden Bir Anısı

Gelin şimdi o yüksek karakterin ne demek olduğunu, Kurtuluş Savaşı’na katılmış bir düşman askerinin dilinden dinleyelim.

“Çanakkale denizinde, gemimizin güvertesinden karaya baktığımda gökyüzüne her yerden kara bir duman yükseliyordu. Kıyı, barut sisleri içindeydi.

O sabah Anadolu karasına ilk postal adımımızı attık. Tüm gemilerden hâlâ yoğun bir bombardıman yapılıyordu.

Hiçbir çığlık, hiçbir ses bu top seslerini bastıramazdı.
Öğlene doğru gemilerin top sesleri durdu.

Bir an, kendi gemilerimizden atılan topların bizleri de vuracağından endişe edip korkmuştuk.
Top atışları bittikten sonra, bulunduğum mevziden düşman mevzisine bakmak için başımı yavaşça siperden dışarı çıkardım ve gözlerimle toprağın üzerini kolaçan ettim.

Her yerden inilti ve çığlık sesleri yükseliyordu. Kimin kolu, kimin bacağı kopmuştu; kimisi öyle bir hâlde yatıyordu ki, “Bu bir insan bedeni mi?” diye dehşetle düşündüm.

Artık kim dost, kim düşman, seçilemiyordu.
İçimden ‘Tanrım, ben öldüm mü, burası cehennem mi?’ diye geçirdim.
Komutanımız “Ben emir verene kadar kimse siperden çıkmayacak!” diye bağırıyordu.
Ama uzaktan bir ses, bir inilti duydum. Yardım çığlığından, bizden bir asker olduğu anlaşılıyordu.
Sonra dumanların arasından birkaç asker belirdi.

Askerî kıyafetlerinden onların Türk olduğunu anladım.
Beyaz kolluklarında kırmızı ay işareti vardı; bunlar sıhhiye erleriydi.
Ama şaşırtıcı olan şuydu: yalnızca kendi yaralılarını değil, bizim askerlerimizi de taşıyorlardı!
Önce inanamadım.

Kendi askerlerini değil, bizi… yani düşmanlarını kurtarmaya çalışıyorlardı.
Bir Türk eri sedyeyi taşırken vuruldu; yere yığıldı..
O an donup kaldım.
‘Ne yapıyorlardı bunlar? Ne için ölüyorlardı?’
O sahne zihnime kazındı.

Sonra bizim tarafımızdan bazı askerler, o Türk sıhhiyecilere ateş açtı.
İçimden “Durun! Ateş etmeyin! Onlar bizim askerlerimizi de kurtarmaya çalışıyorlar, onlar sıhhiyeci!” diye bağırmak istedim, ama sustum...

Vicdanım, o an bir mermi gibi içime saplandı.
Anladım ki, bizim için savaşmakla Türkler için savaşmak arasında büyük bir fark vardı...
Biz zafer için savaşıyorduk; onlar hem ülkeleri hem de insanlık için.

Günler sonra bende yaralandım ve bir Türk sihayecis beni kurtardı ve esir düştüm.
Türk kampına götürüldüm. Yaralarımı sardılar, su verdiler.
Ne bir hakaret ne bir aşağılama…
Yalnızca sessiz bir merhamet.

Kurtulmuştum... Ama kurtarıldım için.
Savaş bitip ülkeme dönmek için gemiye bindiğimde, limandan ayrılırken Türkiye kıyılarına baktım.

Düşman olarak geldiğim bu ülkeden, bir dost gibi gidiyordum.
İçimden gelen bir asker dürtüsüyle selam verdim.
Bir askerin, bir millete duyduğu saygı selamıydı bu....

Sonra gemin güvertesinde kara görünmez olana kadar onları tebrik ederek alkışladım.
Onlar gerçekten “Yüksek karakterli insanlardı.”

İşte, BENCE
“Türk milletinin karakteri yüksektir” sözünün yaşayan kanıtlarından biride budur.
Bir düşmanın dilinden bile dökülen bir gerçektir bu.
Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK’ün Nutuk’ta söylediği hiçbir kelime, halkını coşturmak için uydurulmuş değildir.

O, savaş meydanlarında yan yana can veren insanların karakterinden söz ediyordu.
Evet, bu millet zekidir, çalışkandır; ama bunların da ötesinde vicdan sahibidir.
Düşmanına bile insan gibi davranmayı bilen bir halkın karakteri elbette yüksektir.

Cumhuriyet işte bu ruhtan doğmuştur.
Sadece kâğıda yazılmış bir yönetim biçimi değil;
yürekle, alın teriyle, akılla yazılmış bir insanlık bildirgesidir.
Ne mutlu Türküm diyene!

Ankara , 29 Ekim 1933 (10. Yıl Nutku'ndan seçme bir paragraf)
Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK'ün 10. Yıl Nutku'ndan

Yurttaşlarım!
Az zamanda çok ve büyük işler yaptık. Bu işlerin en büyüğü, temeli, Türk kahramanlığı ve yüksek Türk kültürü olan Türkiye Cumhuriyeti'dir. Bundaki muvaffakiyeti, Türk milletinin ve onun değerli ordusunun bir ve beraber olarak azimkârâne yürümesine borçluyuz.

Fakat yaptıklarımızı asla kâfi göremeyiz; çünkü daha çok ve daha büyük işler yapmak mecburiyetinde ve azmindeyiz.

Yurdumuzu, dünyanın en mamur ve en medenî memleketleri seviyesine çıkaracağız. Milletimizi, en geniş refah, vasıta ve kaynaklarına sahip kılacağız. Millî kültürümüzü, muasır medeniyet seviyesinin üstüne çıkaracağız.

Bunun için bizce zaman ölçüsü, geçmiş asırların gevşetici zihniyetine göre değil, asrımızın sürat ve hareket mefhumuna göre düşünülmelidir. Geçen zamana nispetle daha çok çalışacağız, daha az zamanda daha büyük işler başaracağız. Bunda da muvaffak olacağımıza şüphem yoktur.

Çünkü Türk milletinin karakteri yüksektir; Türk milleti çalışkandır; Türk milleti zekidir. Çünkü Türk milleti millî birlik ve beraberlikle güçlükleri yenmesini bilmiştir. Ve çünkü Türk milletinin, yürümekte olduğu terakki ve medeniyet yolunda elinde ve kafasında tuttuğu meşale müspet ilimdir. Şunu da ehemmiyetle tebarüz ettirmeliyim ki, yüksek bir insan cemiyeti olan Türk milletinin tarihî bir vasfı da güzel sanatları sevmek ve onda yükselmektir.

Bunun içindir ki, milletimizin yüksek karakterini, yorulmaz çalışkanlığını, fıtrî zekâsını, ilme bağlılığını, güzel sanatlara sevgisini ve millî birlik duygusunu mütemadiyen ve her türlü vasıta ve tedbirlerle besleyerek inkişaf ettirmek millî ülkümüzdür.

Türk milletine çok yakışan bu ülkü, onu bütün beşeriyette, hakikî huzurun temini yolunda kendine düşen medenî vazifeyi yapmakta muvaffak kılacaktır.