Kürt böreğini kürtler mi buldu?

insanlar bu böreği arnavut böreği olarak bilirmiş. daha sonra küçük mustafa paşa börekçisi o zamanın şartlarına göre hem maliyeti düşük, hem fiyatı ucuz, hem de lezzetli bir börek yapma ihtiyacı hissetmiş. (bkz: ticari zeka) eski yeşil çam filmlerinin müdavimleri izledikleri filmlerde istanbul' da el arabasıyla yiyecek- içecek satan insanları görmüşlerdir. hatta ilyas salmanın el arabasıyla soyulmuş ve tuzlanmış hıyar sattığı bir film vardı. (bkz: dolap beygiri) işte istanbul' da o zamanlar börek, el arabalarında satılırmış. işte bu bahsettiğimiz börek fırını bu el arabacılarına toptan börek veren bir müesesese imiş. o kadar çok araba gelirmiş ki dükkanın önünde sabah akşam uzun kuyruklar oluşurmuş. dükkana gelen normal müşterilere kağıda sarıp öyle verirlermiş. böreği alan adam dışarıda yermiş. her neyse. bu arabacılar börekleri istanbul'un ticaret ve imalat merkezi olan kapalı çarşı, mahmutpaşa, haliç, eminönü, sirkeci, çemberlitaş, beyazıt, süleymaniye, gedikpaşa vb. yerlerde hamallık, nikelaj, marangozluk, torna-tesviye gibi ağır işlerde çalışan emekçilere satarlardı. böreğin ucuz, lezzetli ve doyurucu olması bu böreğe olan ilginin artmasına neden olmuş. tabi en çok talep bahsetmiş olduğum emekçilerden gelince ve bu emekçilerin çoğu doğu kökenli olunca haliyle bu böreğe kürt böreği denilmeye başlanmış.

Kürtler değil, İstanbul'da bir Kürt buldu. Kürtler'e ait yöresel bir börek değil, vakti zamanında hamallık yapan bir Kürt'ün, yaptığı işten usanması ve kendi icat ettiği bu böreği satmasıyla yayıldı.