29 Ekim Cumhuriyet Bayramı'nda Ezberini Unutan Kızın Dramı!

Efenim öncelikle Cumhuriyet Bayramı'mız kutlu olsun. Hepimizin hayatının tam ortasından geçtiği bir bayram, 29 Ekim! Yeri ayrı, yeri özel, yeri anlamlı, yeri sarsılmaz...

Bencemde biz bayramın önemini değil; zira benden ziyade bir sürü insan bunu yapacak biliyorum. Bugün beni ve başımdan geçen minik bir anıyı konuşacağız.

Soğuktu, üşüyordum.

Üçüncü sınıftaydım. Hava soğuk, ellerimizde bayraklar... Eski bir okul olduğu için ve salonu bulunmadığından; basketbol sahasında bayram kutlaması yapılıyordu. Heyecanla konuşmacının anlattıklarını dinliyorduk.

İçimde minik kıpırtılar vardı.

Konuşmacının akabinde yazılar ve şiirler okunacaktı. Haliyle yerimde duramıyor, zıplıyor zıplıyor ve soğuktan da biraz titriyordum. Çünkü bir şiir de ben okuyacaktım!

Son kontrollerimi yaptım.

Şiirlerin okunması 1. Sınıflardan başladığı için sıranın kendime gelmesine çok çok az kalmıştı. Cebime koyduğum kağıttan sürekli tekrar ediyor, sonra da kendi kendime hava atıp, bir de ezberden okuyordum.

Beklenen an geldi!

İsmim kolonlardan yükseldi. Minik kalbim artık içime sığmıyordu. Öğretmenimiz elimden tuttu. Kürsüye kadar bana eşlik etti. "Kağıdını çıkarmak ister misin? Yoksa ezberledin mi?" diye sordu. Gururla "Ezberledim öğretmenim!" dedim. Demez olaydım...

Beynime format atmışlar gibiydi.

İlk iki kıtayı mis gibi okurken, üçüncü kıtaya iş geldiğinde; karşımdaki hayli kalabalık veli grubu, öğrenciler, öğretmenler, protokoldekiler derken... Ne var ne yoksa unuttum! Zihnimi fazlasıyla zorladım ama beceremedim. Kağıdımı da açamadım, zira kimse kağıttan değil ezbere okumuştu.

Sanırsın stand up gösterisi!

Kekelemeye başlayınca, kahkaha sesleri aynı anda yükselmeye başladı. Özellikle velilerin gülmeleri; bütün, ne var ne yoksa silip süpürdü. Öğretmenim yanıma geldi ve bana fısıldayarak hatırlattı ama o son kıta bitmek bilmedi. Sonra beni kürsüden alıp, tekrar sıraya götürdü. Hayatımda ilk defa bu kadar çok utanmıştım.

Bir daha şiir okuyamadım!

Bayrama çalıştığı için gelemeyen anneme, eve gidince anlattım durumu, güldü geçti sadece... Ama yine de çocukluk travması oldu bende bu durum, bir daha hiçbir bayramda şiir okuyamadım. Sınıfta şiirler dağıtılırken köşeye çekilirdim.

SON...

Bu da böyle tebessümle hatırladığım bir anımdır efendim. Aşağıya sorumu da bırakıyorum, oldu da sizler de anlatmak isterseniz, dinleriz. Öhm! Okuruz yani :)

Sizlerinde buna benzer, Cumhuriyet Bayramı "dramınız" oldu mu? Anlatmak isterseniz görüş bırakın, empati kuralım.

#enharbikız