Barış İçin Güvercin Uçuracakken Gidenlerin Ardından Karanfiller Savurmamız Neden?

10 Ekim'de yaşanan katliamın acısı hepimizin yüreğinde. Kürt'ler, secdeye durmuş rahmet diliyor. Zaza'larımız ağıtlar yakıyor. Sünnilerimiz vaazlar veriyor, mekanları cennet olsun diye. Aleviler, helva dağıtıyor ölenlerin ruhları hayrına. Azerbaycan Türkler'i bayrak indiriyor, kardeşimizin canı acıyor diye. Türkiye Cumhuriyeti milleti böyledir çünkü.

Beraber omuz omuza çarpıştığımız, yeri geldiğinde bir kuru ekmeği aramızda pay ettiğimiz halkımdır. Ayrım olmaz bu topraklarda, vatan uğruna döktüğümüz kanın rengi aynıydı. Yüreklerimizde tek amaç uğruna akan kalpte öyle. Davamızı savunurken akıttığımız terimizin ulaştığı yerde.

Biz tek devletiz, tek insan, tek can.

Düşman, bizi dışardan izleyenlerdir. Düşman medyasında son dakika haberi geçirtip, yardım eli uzatmayandır. Düşman benim milletimden değildir.

Ve yedirtmeyiz kürdümüzü de, çerkezimizi de. Yurduma sığınan Suriyeli bebekleri de, artık burayı vatan kabul etmiş gurbetçi siyahileri de. Bir gavur tohumuna, yedirtmeyiz!

Şimdi hepimiz, bu acının silsilesinden kurtulup, tek yürek ayağa kalkmalıyız. Kimlikte, soy ağacında ne yazdığı önemli değildir. Biz Türk'üz, biz Ata'yız. Ayaklar altına aldırmayız vatanımızın bir karış toprağını.

İstedikleri bizi bölüştürmek, içten feth etmek. Bunlara izin vermeyin. Camilerden duyulan ezan sesine kulak verin, barış diyin. Kanı kanla silmeyin, kanadığınız yerden acıtmayın canımızı.

Gidenlerin ardından karanfiller olmasın, barış güvercinleri olsun semada.

Bu katliamı yapanlar bir partiden değil, zengin değil fakir de. Beyaz değil siyah da. Müslüman değil Hristiyan da. Bunlar insan olamaz çünkü, yürekte hüznümüzü taşıyan herkes kardeşimizdir, davamızda yoldaşımızdır.

Fikirler değil, yüreklerdir çarpışan !