Günaydın bu gün nasıl uyandın?

Bugün yorgunluğun gölgesinde uyandım. Hayatın yükü, işin bitmeyen temposu, zihnimde ağır bir perde gibi duruyor. Alarm çaldığında sadece yeni bir gün değil, aynı döngünün tekrarıyla yüzleşiyorum. Çalışmak, yaşamak için bir araç olması gerekirken, bazen yaşamın kendisini unutturuyor.

Her gün biraz daha ertelenen sohbetler, kaçırılan küçük mutluluklar, kendime ayırmam gereken vakit… Hepsi “yarına” bırakılıyor. O yarın ise hiç gelmiyor. Günler birbirine ekleniyor, ruhum ise giderek ağırlaşıyor.

Ama bu bezginlik, aslında bir işaret. “Dur” diyor bana. Belki bir nefes, belki bir mola, belki sadece kendime dönmek… Çünkü en büyük direniş, bazen kendine zaman ayırmaktır.

Bugün, sıradan bir gün değil. Yorgunluğumu dile getirdiğim, içimdeki yükü fark ettiğim bir gün. Ve biliyorum ki bu farkındalık, dönüşümün ilk adımıdır. Çünkü insan en çok yorulduğu anda kendine dönmeyi öğrenir.