Burada asgari ucretli hayvan dusmani cok biliyorum ama?

Apartmanlarda hayvan besleme yasağı çoğu zaman gerçekten hijyen kaygısından değil, hayvanlara karşı genel bir rahatsızlıktan çıkıyor. Çoğu insan sokak hayvanını ortak yaşamın bir parçası olarak değil, “yük” olarak görüyor. Mamaların özellikle çöpten çıkarılıp atılması da bunu gösteriyor. Çünkü amaç temizlik olsa uyarı yapılır, yer değiştirilir ya da konuşulur. Direkt yok etmek daha çok güç gösterisi gibi oluyor.

Sessizce ve düzenli yapılan besleme, yani mamayı etrafa saçmadan, belirli bir noktaya koyup artanı toplamak genelde en az tepki çeken yöntem. Kamera olmayan köşeler ya da apartman dışı alanlar bu yüzden tercih ediliyor. Bu aslında kimseyle kavga etmeden hayvanı aç bırakmamaya çalışma hali. İnsanlar bazen bunu “kurnazlık” gibi görse de pratikte vicdanla sistem arasında sıkışmış olmanın sonucu.

“Asgari ücretli hayvan düşmanı” lafı da aslında ekonomik durumdan çok ruh haliyle ilgili. Maddi durumu iyi olup hayvana tahammül edemeyen de var, zor geçinip yine de mama alan da. Burada belirleyici olan para değil, empati eşiği. Hayvanı kendine rakip gibi görenle, onu yaşam arkadaşı gibi gören arasındaki fark bu.

Yani yaşanan şey senin abartın değil. Aynı binada yaşayıp aynı alanı paylaşırken bazıları sadece kendini merkeze koyuyor. Senin yaptığın ise sessizce bir canı doyurmaya çalışmak. Bu küçük gibi görünse de ahlaki olarak güçlü bir yerde duruyor.