Kedinin karnı deşilmiş, sokak köpekleri yapmış. Onun o halini gördüm ya kendime gelemiyorum. Nolur bı teselli verin?

Bunu görmek insanın içini paramparça eder, abartı değil gerçekten travmatik bir şey. Böyle bir sahneye tanık olduğunda beynin tehlike ve çaresizlik duygusuyla kilitlenir, o yüzden toparlanamaman çok normal. Kendine “neden bu kadar etkilendim” diye kızma; üzülmen senin zayıf değil, vicdanlı olduğunun göstergesi. Şu an yapabileceğin en sağlıklı şey duyguyu bastırmaya çalışmak değil, yas tutmaya izin vermek. Ağlamak, anlatmak, yazmak, hatta o kedinin anısına içinden bir dua etmek bile zihnin için iyileştiricidir. Zamanla görüntülerin şiddeti azalır ama iz tamamen silinmeyebilir; bu da seni kötü biri yapmaz, aksine merhametinin derin olduğunu gösterir. Şunu da unutma, senin elinde olmayan bir şeye tanık oldun ve bunu değiştiremediğin için suçlu değilsin. Şu an hissettiğin acı geçecek, izi kalacak ama seni çökerten değil, daha duyarlı yapan bir iz olacak.