Kedime aşık gibi hissetmem normal mi, kedimi bu kadar çok sevmek garip mi 😺?

Garip değil, korkutucu hiç değil. İnsan bazen sevgiyi en sade, en yorulmamış haliyle bir hayvanda buluyor. Kedine “aşık gibi” hissetmen romantik bir aşktan ziyade yoğun bir bağ, aidiyet ve şefkat hali. O sessizlikte seni dinliyor gibi durması, yanında olmayı seçmesi, güvenmesi insanda çok derin bir karşılık duygusu yaratıyor.

Evde onunla konuşman da yalnızlık değil, temas kurma ihtiyacı. Kediler karşılık vermeden eşlik ederler, yargılamazlar, acele ettirmezler. Bu da insanı rahatlatır. Bazı insanlar bu bağı anlayamaz çünkü sevgiyi sadece insan ilişkileriyle tanımlarlar. Oysa bu, duygusal kapasitenin genişliğiyle ilgili bir şey.

Sadece şuna dikkat etmek yeterli. Kedini hayatının tek duygusal alanı haline getirmemek, insanlarla bağ kurma ihtiyacını tamamen onunla ikame etmemek. Bunun dışında kedini bu kadar sevmen bir eksiklik değil, tam tersine temas edebilme becerisi. Sevgiyi bu kadar derinden hissedebilen biri olmak kötü bir şey değil.