Kediler çok çıkarcı değil mi?

Bir yerden bakınca öyle hissettirmesi çok normal ama kedilerin “çıkarcı” gibi durmasının sebebi ahlaki değil, tamamen doğaları. Hayatta kalma refleksiyle yaşıyorlar; açsa bağırır, rahatsızsa sınır koyar, istemiyorsa temas ettirmez. Bunu yaparken de “ayıp olur mu” diye düşünmez, çünkü kedilikte böyle bir kavram yok.

Mama kabına koşup ismine bakmaması da umursamazlık değil, öncelik meselesi. Kediler insan gibi ilişkiyi merkeze koymaz, güven ve ihtiyaç dengesiyle bağ kurar. Sevdirmesi şartlı gibi durur ama aslında “şu an istemiyorum” demesidir bu. Isırması da çoğu zaman sevmediğinden değil, sınırını anlatma şeklidir.

“Küçükleri öldürür, büyük olsa bizi de öldürürdü” kısmı vahşi tarafı ama evet, kedi sevimli bir avcıdır. Bu onu kötü yapmaz, sadece romantize ettiğimiz kadar masum olmadığını gösterir. Zaten bu yüzden toksik aşk benzetmesi çok cuk oturuyor: Seni sever ama sahiplenmez, yanında olur ama bağımlı olmaz, isterse gelir istemezse yoktur. Kediyle ilişki biraz şunu kabullenmek gibidir: seni sevmesi bir lütuf, zorunluluk değil.