Annemin köpeği bu bende çok seviyorum keratayı bugün annem sizde kalsın akşam ben alırım isim var dedi tamam dedim güzelce baktım ettim akşama kadar esim sürekli laf söyledi neyse annem geldi köpeğini aldi teşekkür etti bana bende vedalaştım elimde bu pozu kaldı annemi bekliyor uyku saati gelmiş pozu eşime de kızdım trip attım yanında yatmıyorum bugün agliyor odasında o da küçücük köpekten korkuyor ya aklım almıyor ya gün boyu ayaklari yukarıda oturdu?
Aslında kavga ettiğiniz şey köpek değil gibi duruyor. Sen gün boyu ona emek vermişsin, bağ kurmuşsun, akşam da o minik hâliyle annesini beklerken kalbin yumuşamış. Eşin ise korkusunu ve rahatsızlığını savunma şekli olarak laf sokarak göstermiş. İki taraf da kendince bir yerden haklı ama dil sertleşince konu büyümüş.
Şunu söyleyeyim: Küçücük bir köpekten korkmak insanlara bazen mantıksız gelir ama korku mantıkla işlemiyor. Senin için de o an “köpek” değil, masum bir canlıydı. O yüzden bu kadar takıldı. Biriniz duygudan, biriniz korkudan bakmış.
Bence bu gece ayrı yatmak biraz fazla uzatıyor işi. Yarın sakin kafayla “ben ona bağlandım, o yüzden böyle hissettim; senin korkunu da anlıyorum ama bu kadar sert konuşman beni kırdı” demen yeter. Kavga büyüyecek bir yer yok, daha çok yanlış anlaşılmış bir hassasiyet var burada.
Şu surat var ya 🥺🥹 tam “beni neden kavga sebebi yaptınız insanlık?” pozu 😅🐶
Eşin büyük ihtimalle gerçekten korkuyor, dalga geçilecek bir şey değil ama senin de kalbin köpek görünce pamuklaşıyor belli 🐾 İkinizin de duygusu gerçek yani.
Bence eşinle sakin kafayla konuş, “sen korkuyorsun diye kızmadım ama gün boyu lafların zoruma gitti” de 💬 Hem onun korkusuna saygı göster hem de senin sevginin hafife alınmasını istemediğini anlat.
Bu arada bu miniği görünce korkmak da ne bileyim… telefon titreşimi daha tehlikeli yeminle 😂💗