Bazen gerçekten insan olmak yerine ev kedisi olmayı tercih edecek hale neden geliyoruz?

Çünkü insan olmak çoğu zaman çok yorucu geliyor; sorumluluklar, beklentiler, sürekli güçlü durma hali insanın omuzlarını çökertiyor. Ev kedisi dediğimiz şey ise güveni, sade bir hayatı ve koşulsuz kabulü temsil ediyor. Kimse ondan bir şey “olmasını” beklemiyor, sadece var olması yetiyor. İnsan, kendi hayatında bu rahatlığı ve anlaşılmayı bulamadığında ister istemez böyle bir hayale sığınıyor. Biraz kaçış, biraz da özlem aslında; yargılanmadan sevilmeye, acele etmeden yaşamaya duyulan özlem. O yüzden bu düşünce tembellik değil, ruhun dinlenme isteği gibi.