Hep evde oturmak istiyorum kimseyle görüşmek istemiyorum?

Biri bir şey söyleyince, yapınca canının sıkılması sanırım narsist kırılgan bir özellik. Gençlerde çok yaygın. Tamamen dışarının onayına bağımlı olunca ve kendini sevmeyince "pişt" desen bile alınıyor bu psikolojideki insanlar.

Merak etme, çok yaygın bir kalıp bu. Hele şu devirde çok fazla var. Benim 35 yaşında arkadaşım var onda bile var yani yaşla da pek alakası yok.

Çözüm önce kendini sevmekten sonra da kendi kendini onaylayabilmekten geçiyor. Ama bunu nasıl elde edeceğini söylemek zor. Mesela çoğu kişi en dibi gördükten sonra ve elinde kendinden başka kimse olmadığını anladıktan sonra kendini sevmeye başlar. Bazıları böyle aldatmalı, dalga geçilip atılmalı bir ilişkiden sonra buna ulaşır. Kimisi hayatın tokadını yer ulaşır falan, değişken.

Sende de tahmin ediyorum ki bundan kaynaklı geliştirilmiş bir savunma mekanizması var. Bu yüzden dışarıya çıkmak istemiyorsun. Yoksa kadın canlısı doğası gereği sosyaldir, sosyalleşmeden sağlıklı psikolojide kalabilmesi çok zor.

Anlayacağın, öncelikle her halükarda, her koşulda, iyi halinle, kötü halinle, durum ne olursa olsun kendini sevmeyi öğren. Birisi sana canını sıkacak bir şey söylediğinde de, kafanın içinden "evet belki öyleyim, ama bu bir tarafımda mı? değil" şeklinde tekrarla ve gül geç. Buna başta inanmasan bile yapa yapa zamanla inanmaya başlarsın.

İnsanların senin için ne düşündüğünün hiçbir önemi yok ve onların hakkında ne düşündüğünü değiştirmene gerek de yok. Sen "ben buyum" dediğin şeysindir. Nokta. Çevrendekileri kontrol etmene de gerek yok ki zaten edemezsin de ama sana iyi bir haberim var, kendini edebilirsin. Bol şans.