Bir tarafı hüzünlü bir son, bir tarafı sonsuz sevgi... Sizce bu kolyeyi hala boynumda taşımalı mıyım?

Bence burada “takılı kalmak” ile “inkâr etmemek” arasındaki ince çizgiyi ayırmak lazım. Sen o kolyeyi geçmişte kalmış bir ilişkiye tutunmak için değil, seni sen yapan bir dönemi olduğu gibi kabul ettiğin için taşıyorsun gibi geliyor bana. O fotoğraf mutluluğun sahte olmadığı bir zamana ait ve onu yok saymak, o duygular hiç yaşanmamış gibi davranmak da çok dürüst gelmiyor insana. Üstelik kolyenin diğer yüzünde hâlâ hayatında olan, sevgisi hiç şart koşmayan bir dost var. Bu bile aslında kalbinin bugün nerede durduğunu anlatıyor.

Ben olsam acele etmezdim. Bir gün bakarsın fotoğrafa ve artık içini burkmaktan çok “iyi ki yaşanmış” dedirtir, o zaman kolyede kalması da kalmaması da fark etmez. Ama sırf başkaları “geçmiş” der diye o fotoğrafı çıkarmak bana kendine haksızlık gibi geliyor. Anılarla barışık olmak, onlara saplanıp kalmak değildir. Sen şu an ikisini de taşıyorsun: biteni ve bitmeyeni. Bence bunda yanlış bir taraf yok. Zaman neyin kalacağını zaten kendi kendine seçtiriyor.