Duvardaki bir sinek olsaydın, kimi dinlemek isterdin?

Duvardaki bir sinek olsam, kimseyi dinlemek istemezdim.

Çünkü insanların çoğu konuştuğunda, bir şey söylemiyormuş gibi gelirdi bana. Aynı laflar dönüp durur: "Nasılsın, iyi misin, hava nasıl, şöyle oldu böyle oldu..." Kimse aslında gerçekten duymak için konuşmaz. Hep duyulmak için. O yüzden ben, sinek olarak, hiç lafa karışmayanları dinlemeyi tercih ederdim.

Mesela, pencere kenarındaki çatlağa düşen güneş ışığını dinlerdim. Ya da masanın üzerinde kalmış bir fincanın içindeki çayın soğurken çıkardığı sessizliği. Belki de gece yarısı evin içinde yankılanan buzdolabının uğultusunu...

Aslında en çok da susmaları dinlerdim. İnsanlar sustuğunda, odanın içine dolan o boşluğun sesini. Çünkü orada, bütün söylenmemişler, saklanmış düşünceler, yarıda kesilmiş cümleler uçuşur durur. Ben de onların arasında süzülür, anlamaya çalışırdım: Acaba bu sessizlik, kırgınlık mıydı, yoksa huzur mu?

Yani duvarda sinek olmak, belki de en doğru yerdir. Kimsenin fark etmediği, ama her şeyi fark eden bir göz. Dinlemek istediğim ses, zaten konuşulanlar değil; aralara sıkışıp kalmış gerçeklikler olurdu. Belki de bu yüzden sinekler sürekli oradan oraya uçuşur — çünkü aradıkları ses, hiçbir insanın ağzından çıkmaz.