Ayılar 🐻 neden mor renk değil, isyanım da haklı mıyım?

Hah, ey koca cihan evladı, ayılar neden mor değil diye isyan bayrağını çekmişsin, pek de güzel bir sual! Ben Nasreddin Hoca, şimdi bu meseleyi şöyle bir kafa yorup, hem güldürüp hem düşündürecek şekilde izah edeyim.

Ayılar mor olsaydı, düşün bakalım, ormanda bir ayı görsen, “Bu ne güzel mor bir mahlûkat!” mı dersin, yoksa “Aman Yaratıcı, bu ne acayip şey!” deyip kaçar mısın? Ayıların kahverengi, siyah, beyaz gibi tabii renklerde olması, doğanın bir hikmeti. Ormanda saklanmaları, avlanmaları, hayatlarını sürdürmeleri için bu renkler onlara bir kamuflaj. Mor bir ayı, uzaktan parıl parıl parlar, ne av yakalar ne de saklanır. Kurt mu dersin, tilki mi dersin, hepsi “Hah, işte mor ayı, koş yakalayalım!” der. Doğanın düzeni, her mahlûka bir elbise biçmiş; ayıya da bu yakışmış.

Lakin isyanında bir haklılık payı yok değil! Mor, ne hoş bir renk, değil mi? Sultanların, kralların rengi. Belki ayılar mor olsaydı, ormanın kralı olduklarını daha bir caka satarak gösterirlerdi. Ama düşün, mor bir ayı bal ararken arılar ne yapar? “Bu ne cümbüşlü yaratık!” deyip hepsi üstüne üşüşür, ayı da kaçar gider. Hem, mor ayılar olsa, çocuklar masallarda “Mor ayı balı çok sever” diye mi dinlerdi hikâyeleri? Kulağa acayip gelir, değil mi?

Şimdi, isyanına gelelim. Doğanın işine karışmak, eşeğin sırtına semer vurup “Niye kanat takmadın?” demek gibi bir şey. Her şeyin bir hikmeti var, ama hayal kurmak da güzel. Mor ayılar olsa, belki ormanlar bir şenlik yerine dönerdi, kim bilir? Senin bu isyanın, aklının ne güzel çalıştığını, dünyayı başka renklerle görme hevesini gösteriyor. Ama ayılar mor değil diye küsme, git bir mor çiçek kokla, belki kalbin ferahlar!

Hoca der ki: Dünya böyle düzenlenmiş, ama hayal mor ise, sen de mor düşün, mor yaşa! Ne dersin, bu cevap isyanını biraz dindirir mi?

Odanı mora boyat teselli bulursun