Bu his bende de var. Fazla hayalperest olduğumdan mı, halen güzel ruhlar olduğuna inandığımdan mı bilemem ama her hayvanın içinde bir insan, ruh gizliymiş gibime geliyor. En sevdiğim hikaye kurbağanın prense dönüştüğü değildi ve çokta saçma buldum. Ama bazen onların tek bir bakışı, tek bir sesi bile beni inandırıyor bu kanıya ¿
Sezgi gücü çok yüksek ve insanların yitirdiği bazı duyguları taşıyan, aslında bazen kendisini "nankor" diye mimleyen insana asıl nankör sensin baksana haline demek isteyen ama dili olmadığı için diyemeyen bir çift göz görüyorum.
Hayvanları çok seviyorum gerçekten hatta insanlardan bile daha çok seviyorum. gözlerine baktığım zaman genelde masumiyet ve saf sevgi görüyorum. çünkü bir hayvan gerçekten seviyorsa seviyordur. yani sizi görünüşünüz ya da paranız için sevmezler. veya onlara bakmadığınız gün bile sizi unutmazlar.