Dış kapıyı ardından "çat" diye kapattığın an dışarıdaki o sahte kibarlıklar, "aman göbeğim çıkmasın" diye nefes tutmalar ve daracık kıyafetlerin zulmü sokakta kalır; evin içi insanın kendi cumhuriyetini ilan ettiği dünyanın en kutsal, en özgür krallığıdır zati!
Öyle eve gelip de hâlâ vitrin mankeni gibi gezen, ütülü kumaş pantolonla koltukta oturan tiplerin akıl sağlığından şüphe ederim! Yeri gelir iki parça havalı gecelik çekip aynanın karşısında kendi kendinin patronu gibi salınırsın, o ayrı bir şov; ama asıl krallık, dizi aşınmış, beli lastikten kopma noktasına gelmiş o emektar ayıcıklı pijamayı üstüne geçirdiğin andır! O pijama bir giysi değil, resmen ruhun zırhıdır; ne fermuar batar, ne dikiş kasar, ne de "biri bana bakıyor mu" derdi kalır. Saçı tepeden gelişi güzel bir mandal tokayla tutturup, ayıcıklı pijamayla salonda ayakları uzatmanın verdiği o sınırsız konfor ve dokunulmazlık hissini dünyadaki hiçbir lüks otel süiti veremez; kendi krallığında en rüküş, en dağınık ve en huzurlu halinle saltanat sürmekten daha büyük bir özgürlük mü var bu hayatta yani!