Hiç dışarıda kendini evinde hissettiğin oldu mu?

Tevekkül! Önce zihnindeki tüm kavramları mantıksal bir kabul edişle; tevekkülden başka seçeneğinin olmadığını, bu seçeneğin de en huzurlu, en mutlu ve en doğru yol olduğunu anlıyorsun. Bakışından bir perde kalkıyor sanki; gördüğün dünya değişmiyor ama görüntüyü işleyişin ve değerlendirişin değişiyor. İstisnasız neye değse bakışın, o artık bir ilahi sanat eseri!

> Taşa bakıyorsun; biliyorsun ki atomik düzeyde onun materyal özelliğini belirleyen ve diğer koşullarda nasıl tepki vereceğinin bilgisi fizik kanunlarıyla belirlenmiş. Atom altı düzeyde ise ayrılık aleminin kıyafetleri çıkıyor. Baktığınla bakan arasında, kötü ile iyi, temiz ile kirli, uzak ile yakın, sen ve ben arasında duran tek bir şey kalıyor: O da aciz idrakın… Şahitlik etmen istenmiş; bu nasıl bir şereftir, bu nasıl bir onurdur! Artık şahitlik eden, kendine (aslına) bakar olur. O’ndan başka varlık hiç olmamış... Aklınla devam edemezsin bu yola; ruh kalp yolunda yürür gider. Sarhoşlukla başın döner, hafiflersin, ilahi tatlarla beslenirsin. Bu tarifsiz bir var oluş hissi. Sevgi, şefkat, hoşgörü, aitlik.. Hayret içinde kalıyorsun!

Bunlar benim deneyimim. Ne yaşadıysam onu yazdım, birkaç kez belki ama toplasam 3saniye değildir. Fakat devam etmedi bu ilahi temaşa hali.

İki nedenden olması mümkündür;

1-Tasavvufta nefis, sadece kötü arzuların kaynağı değil, aynı zamanda büyük bir "illüzyonisttir." Salik (yolcu), manevi bir hal yaşadığını sanırken aslında sadece zihninin ve hayal gücünün (kuvve-i hayaliye) ona sunduğu bir senaryoyu yaşıyor olabilir.

2-Hizmetten Kopup Makama Odaklanmak

Kul bazen "hizmet" etmeyi bırakıp, "hissedişlere" odaklanır. Sürekli bir huzur hali, sürekli bir "görme" peşinde koşmak da bir nevi manevi bencilliktir. Tasavvuf literatüründe bu, "yolda durup manzaraya dalmak" olarak tabir edilir; oysa amaç menzile varmaktır, manzarada takılmak değil.

Bu makama gelen, buradan aşağıya da düşermiş. Hatta geldiğinden daha aşağı bir yere düşmek de var! Kimin makamı nerededir, onu ancak O bilir. Müminlerin kâfir bildiği günahkar bir kulunu, bir bakmışsın makamdan makama çıkarır. Kimi bir makama otuz yılda gelir, kimi otuz makamı bir anda geçer. Allah dostu olan büyük veliler, bu makamlarda bıçak sırtında olduklarını bilirler. En büyük korkuları, duaları ve yakarışları; layık olabilmek ve edebi muhafaza edebilmek üzerineymiş.

Özetle: Tasavvuf, "Ben buldum" diyenin kaybettiği, "Ben hala yanılıyorum" diyenin kazandığı bir yoldur.

Haa bir ihtimal daha olabilir; ben bir deli olabilirim.