Yaşadığınız şehri ne kadar seviyorsunuz?

Benim kaldığım yerlerde belli misyonlarım vardır. O misyonları gerçekleştirdiğimde orayı tam olarak yaşamış sayıyorum kendime. Sonrasında şehir değiştiriyorum. İstanbul’u belli anlamlarda seviyorum. Yaşayan şehirleri seviyorum her ne kadar İstanbul çok kalabalık olsa da. Çok az bir şey kaldı. Bir süre sonra burayı da terk edeceğim muhtemelen.

İstanbul bazen ürkütücü bir kalabalık, fakat ürkütücü bu kalabalığın bir de görünmeyen kısmı var çoğunluk olduğu yerde insanlar güven duygusunu daha fazla hissederler. Yalnızlık olan yerde ise korkuya kapılırlar. Daha önce insanlar mezarlıktan geçerken ışıklar yokken ıslık çalarak geçerlerdi. Bunun sebebi ölmüş birinin ayağa kalkıp onun boğazlamazsi korkusu ya da ölüden korkmak. Ne zaman ki mezarcıların önlerinde etrafında ışıklandırmalar oldu. Ve arabalar insanlar geçmeye başladı insanlar ıslık çalmamaya başladı. İşte İstanbul'da böyle bir şehir. Yalnızlıktan kalabalığa geliyorsanız o kalabalığı bırakmak istemiyorsunuz çünkü kalabalıkta güven var. Hem sevmiyoruz hem de güveni istiyoruz. Bir gün mutlaka tekrar gelmek isterler o yüzden şehre gelen yabancılar zorla sınır dışı ediliyor ve tek amaçları tekrar İstanbul'a gelmek.

Şu an korna sesleri çivi gibi beynime çakılsa da. Gürültüden kalabalıktan her gün bıkmış olsam da yine de vazgeçemiyoruz. Baştan sevdik Bir kere bırakamıyoruz artık. Galiba kaostan besleniyorum ben 😂😂