Töder'de 33 bindeyim gerçek sınavda napıcam?

Ya dersane denemeleri bir türlü uygun şartlarda yapılmıyo. bir ciddiyet olmuyo. Ben de düşük yaptığım zamanlarda hep bu ortama bağladım. Derecelerim hep dersane çapında oldu. Şimdi genel katılımlı bir deneme olduk ve ben 33 bindeyim. Bu zamana kadar kendimi mi kandırmışım ben iyiyim diye.. Çok çok moralim bozuldu. Beni geçenler normalde benden çalışkan kişiler de değil, ama hep benden daha başarılı oluyolar.. Okul birincisi olduğuma kim inanır..

kuzum okul birincisi olman sana ufak bir artı kazandırır olmayınca olmaz bazen ama şartları kasman lazım birazcık. keşke sene başından dershane de yaşadığın ortamı dershane yekililerine bildirseydin bunlar ciddi mevzular birazcık daha. şimdi yapman gereken tek şey kendine inanmak. sınava bir hafta kaldı olabildiğince en aza indirgemelisin bu tarz düşüncelerini sen sensin unutma. sınav gününe kadar kim ne derse desin aldırma.

Keşke ikinci seneye bırakmasaydım. Bunu çok aklımdan geçirdim ama ilk kez söylüyorum birine. Çünkü aileme, öğretmenlerime, her sorana her şey yolunda diyorum. Daha doğrusu öyleymiş gibi davranmak zorunda hissediyorum. Şu an duygularım boşaldı. Hiç tanımadığım birine anlatıyorum ve ağlıyorum. Pişmanlıklarımı telafi edebileceğim fırsatlar elime geçer inşallah.. Hayatın gerçekten adil olmadığını düşünüyorum. Neden çabaladığımda karşılığını alamadım ve tam ben küsmüşken herkes birden ayağa kalktı. Elimden gelse ortadan kaybolurdum. Böyle bir düzenin kölesi olmak, tüm sevdiklerime mutluyu oynamak beni çok yoruyo.. Teşekkür ederim..

oy oy ben sana kıyamam. hadi gel azıcık dertleşelim. rahatlamana yardımcı olurum belki

Tüm ilk okul ve lise hayatım boyunca hep en gözde öğrenci oldum. Ama asla zeki değildim hep çok çalışkandım. Sonra birden yatılı okuduğum liseyi bırakıp eve döndüm kaydımı aldırdım. Sonra hüç arkadaş edinemedim hep yalnızdım. Habire ders çalıştım. Ama sadece arkadaşlarımla değil ailemle de iletişimim iyi değildi. Hiçbir problem yaşamadık ama ben herkese küsmüştüm işte. Sonra popüler başarılı bir kızken, tek başına pasif bir kıza dönüştüm. Okulda öğretmenlerle arkadaş gibiydim. Git gide her şey azaldı. İçten içe ne zaman istersem geri dönebilirmişim gibi geliyodu. Ama isteğimi kaybettim. Mutsuzluğum yalnızlığım gitsin diye sürekli dizi izledim şarkı dinledim kitap okudum. Yeteneklerim köreldi. Odadan çıkmıyodum, düşünmüyodum. Bildiğim İngilizce kelimeleri bile unuttum. Önceden yerim nasıl sağlamsa kimse benim zorlandığımı farketmedi. Kimse bana el uzatmadı. Çünkü ben hep mükemmeldim, kümseye ihtiyacım yoktu. Geçen zaman beni içine kapanık sönük silik biri yaptı. Ömrüm bomboş geçmiş gibi..

mesaj atamadım :) kimseye mutluymuş ya da her şey yolundaymış rolü yapmana gerek yok cidden bende senin gibiydim ama enkaza dönüşüyorsun. herkes bir şekilde yoluna gidiyor ve sen böyle baka kalıyorsun. ama ben siz üzülmeyin diye... diye cümleler kuruyorsun ve sonra anlıyorsun ki yapmak zorun da değildin onlar senin için aynısını yaptı mı yapmak zorunda mı? şimdi en ufak olumsuzlukta yüzüm düşüyor kimseyle adam akıllı konuşamıyorum çünkü hep iyiydim öyle gösterdim çünkü. artık duygularımda tutarsızlıklar oluyor ve inan bana böyle olsun istemezsin ya da söylemen gereken hissetmen yansıtman gereken duyguları yansıntınca insanlar böyle oluyor ama daha önce böyle bir şeyde mutluydun sorun yoktu diyorlar. bunlar kötü şeyler. hislerini yansıt çevrendekilere söyle yakın hissettiğin birisine anlat sınav stresim arttı ne yapıcağım bilmiyorum de ağlamak mı geliyor içinden ağla. unutma sende insansın ve hep mutlu olmak ya da görünmek zorun da değilsn

hadi bana mesaj at :)

Bu dediklerinin hepsini biliyorum eskiden ben de birilerine böyle şeyler söylerdim. Ama o kadar uzun zamandır olmadığım biri gibi davranıyorum ki bazı tavırlarım akışkanlık oldu. İlk başlarda farkında olarak tepkilerimi etrafımdakilere göre ayarlıyodum, ne demeliyim nasıl davranmalıyım diye durup düşünüyodum. Ama artık kafa yormuyorum doğalmış gibi gülümsüyorum ve ağzımdan çıkanlara hükmedemiyorum. Benim çok büyük hayallerim var. Çok çok büyük hayaller. Ama başarmak için isteğim yok. Ne biliyim beni bu çıkmaza iten her neyse ona bedel ödetmek istiyorum. Ama bu düşüncem çok yanlış biliyorum. İpin ucu bir tek bana dokunuyo. Şu saatten sonra ben hayatımla ilgili kararları bile başkalarına teslüm etmek zorunda kalıcam. Puanımı alıcam ve oturup tercih yapıcaz. Hep beraber. Gelecek kaygısı taşımıyorum ben mutlu olamamaktan korkuyorum. Geri getiremicem şeyler var en güzel zamanlarım elimden uçup gitti. O kadar sığlaştım ki anılarımı hatırlamıyorum. Ben bana kırgınım..

kendini bu kadar içten anlatman çok hoşuma gitti sana bir şey söyleyeyim mi benziyoruz benimde bir sürü hayalim bir sürü dileğim vardı yaşanıcak şeyle gerçekleştirilecek hayaller... hala gerçekleştirmek için fırsatım var ama isteğim yok kendimi şartlandırmışım bende. hala zamanın var ama senin senin hayatın başkaların eline teslim etmemek için çok sebebin var sadece sebeplerini hatırlamaya ihtiyacın var

O sebepleri kendime çok sık hatırlatıyorum. Ama nefret ettiğim bişey içime işlemiş gibi. Hani bazıları mağdur olunca daha çok kazanıcağını düşünür. Ne biliyim mesela hasta olsam, herkes bana iyi davransa ben değil onlar bana uysa. Ya da biri bana çok büyük bir yanlış yapsa, telafi etmek için o bana ayak uydursa. Yeterince ifade edemedim ama sanki her şeyden vazgeçmiş bir insan olursam ileride başarılarım beni daha mutlu edicekmiş gibi. Çünkü ben hep 95 aldığı için surat asılan bir kız oldum. Arkadaşlarımın notları ne olursa olsun gülen suratları beni kıskandırdı hep. Şimdi dibe batıyorum ve belki de karşıma çıkmasını istediğim fırsatı kendim yaratıyorumdur. 'Benim bir bildiğim vardır' deyip hiçbi şey yapmayasım geliyo. Çünkü büyük başarısızlıklar tüm beklentileri yıkabilir ve ben özgür kalabilirim gibi geliyo. Sonra 33 binde olmak belki evde bir mutluluk sebebi olur. Ben tercihlerimi kendim şekillendirebilirm. Bu da benim hikayem olur. Olmaz mı?

tam anlamıyla anladım seni. geri dönüşü hatalar olmasın bunlar şöyle düşün 33 bin senin şu ana kadar ki en büyük başarısızlığın olsun şimdi tekrar canlanmak için ufak kıvılcımın olsun. seni özgürkılanda tutsak eden de kendinsin. kimse sana demeyecek neden diye diyenleride duymayacaksın yapmak istedim yaptım diyeceksin.