Bir benim mi hayat neşem yok?

Senin gibi hisseden o kadar çok insan var ki.. Yaşadığımız hayat üzerine kurulduğu temeller itibari ile bize çok fazla şeyler unutturdu.. Unutmak yok olmaktır sözünü bu yüzden seviyorum ama bir yandanda allah bize unutmak gibi bir nimet vermiş diyorum :) Unutmayı farklı olarak düşünüyorum ben ilk sözde.. İnsanların asıl amacının maddi kaygılar olduğu şu dönemde çok fazla değer unutuyoruz ve bu bizi tamamen ruhsuz makinelere dönüştürüyor.. Sen değişmedin bence, nasıl olması gerekiyorsa öyle davranıyorsun, tıpkı bizler gibi ama senin farkın şuan da bunu farketmiş olman.. yani hayat neşemi neden kaybettim sorusunu sorabilmen.. çoğu insan bunu yapamıyor yada farkında bile değil çünkü rutine bağlamış herkes kendini.. akşam iş çıkışı günün stresini atmak için bir yere gidiyor, içki içiyor biraz ve farkediyor hayatın ne kadar sıkıcı olduğunu ama çevresinde bunu dile getirmesi olanaksız.. Çünkü hayat dolu olarak biliniyor.. Hayata bakışımızın değişmesi bazen kendi elimizde değil yani biz istemesekte hayata bakışımız, havanın bir başka kokması dış etkenlerin yarattığı olgularla meydana geliyor.. Bizi istemimiz dışında programlıyor veya çevremizi.. İster istemez bundan etkileniyoruz ve inandığımız, tanıdığımız biz gidiyor yerine farklı biri geliyor.. Buda tanıdığımız bize çok farklı, anlaşılmaz geliyor ama çevremiz hep böyle olduğu için yanlızlık duygusuna kapılıyoruz.. Farklıydım hani ben diyorsunuz sürekli.. Yani sorun senden kaynaklanmıyor sevgili @ceynrose, sorun hayatı nasıl algılamamız gerektiğini programlayan sistemde.. İş görüşmelerine gdiyorum, iş veren bana diyor ki; işimiz çok hareketli, çok yorulacaksın belki hafta sonları bile çalışacaksın.. İşte diyemiyorsun kardeşim benim sosyal bir hayatım var, bunu nasıl yaşayacağım.. Çünkü mecbursun çalışmaya.. Bu yüzden de zamanla yanlızlık duygusu, aynı kokunun bir daha alınamaması ortaya çıkıyor.. Ne yapalım, hayat işte :)

Her günün aynı geçiriyorsundur ondan. Çok fazla dalmışsındır hayattaki maddi yarışa... Bir de sosyallik kavramı boyut değiştirdiği için artık insanlar eskisine göre çok daha tekdüze yaşıyorlar. Eskiden otobüse bindiğimizde otobüste bile rabarba bir muhabbet gürültüsü olurdu. Şimdi pür sessizlik herkes elindeki telefonla meşgul. İki sevgili cafe'de buluşuyorlar, ikisinin elinde telefon, birbirleriyle irtibatları yok :D Sahillere gitsen insan yok, herkes AVM'de, gece mekanları bile eskisi gibi değil artık. Göz teması ile tanışma neredeyse hiç kalmadı. TV'deki tüm programlar (özellikle Türkiye'de) ya acıtasyon ya da kavga teması üzerine kurulu. Komedi dizilerinde bile ağlamaklı sahneler trend. Haberler genelde "ölüm ya da trajedi" haberleri. Mevsimler bile bozuk. E tüm bunları birleştirince insan psikolojisi ve hayatı üzerinde yarattığı etki elbette negatif. Robotlaşan insan sürüleri oluşuyor yani, komşu apartmana girerken diğer komşusu yanından geçse artık selam bile vermiyor. Bütün bunların yanında insanlar iş--güç ve dünya işleriyle o kadar meşguller ki çoğu insanın gününün nerdeyse tamamı iş veya maddi kaygı peşinde koşmakla geçiyor. Haftasonu bir iş arkadaşına "hadi gel bu haftasonu gezelim, şu mekana gidelim" deyince bu artık çekici gelmiyor... Evde yatıcam ben yeeaa.. diye cevaplar gelir genelde herkes nedense bu yaşta yorgun :D Özel günler ve bayramlar donuk. Arkadaşlık "profildeki kişi sayısı", niteliği takdir etme "beğen butonu" olan dünyada sıkılmak gayet normal. Ama sen tüm bunların bilincine varıp, kendi dünyanda tüm bu saçmalıklardan sıyrılıp kendine mutlu bir dünya oluşturabilirsin. Bu çok da zor bir şey değil. Tüm bu safsatalardan uzaklaş ve diğer insanların yapmadığı şeyleri yap, her gününü farklı geçir ve hep pozitif motivasyonunu yüksek tut. O hasretini çektiğin huzur ve çeşitliği hayatına getirmiş olursun...