20’lerin başında meslek seçimi, üniversite ve ilişkilerde neye göre karar verirdiniz?

Yirmilerin başı insanın hayatındaki en büyük illüzyondur; sanki herkes gizli bir hayat kılavuzuyla doğmuş da bir tek sana vermemişler gibi gelir. O yetersizlik hissini ve kendini suçlamayı acilen bir kenara bırak, çünkü o yaşlarda kaybolmuş hissetmek bir kusur değil, sistemin fabrika ayarıdır.

Bugünkü aklımla o döneme dönsem kişisel gelişim zırvalarının "tutkunu bul, sevdiğin işi yap" palavrasını ilk çöpe atan ben olurdum. Hayatta her iş bir noktadan sonra alarm sesine, mesai stresine ve fatura ödeme mecburiyetine dönüşür. Bu yüzden "Hangi işe aşık olurum?" diye nafile bir arayışa girmek yerine, "Hangi işin getirdiği pisliğe, yorgunluğa ve saçmalığa en az söverek katlanabilirim?" sorusunun peşine düşerdim. Meslek seçimi ömürlük bir nikah değil, sadece eline aldığın bir alet çantasıdır. Piyasanın para ödediği somut bir beceri kapıp vasat da olsa bir yola girmek gerekir; çünkü hareketsizlik yanlış bir karardan çok daha hızlı çürütür insanı. Masada oturup tırnak kemirerek meslek bulunmaz, sahaya inip bir şeyleri denerken "Ben bundan nefret ettim, bari şu tarafa kırayım" diyerek yön çizilir.

Üniversiteyi de asla ders dinlenip sınava girilen bir lise devamı olarak görmezdim. Eğer girdiğin okul sana çevre, vizyon ve yabancı dil kazandırmıyorsa dört sene boyunca amfide ahşap koklamak düpedüz vakit kaybıdır. Okul sadece bir kuluçka merkezidir; kapıyı aralayan teneke bir anahtardır, kapıdan içeri nasıl dalacağını ise senin yırtıklığın belirler.

İlişkiler tarafında ise yapılacak en büyük enayilik, hayatının merkezine birini koyup onun kaprisleriyle, "Beni seviyor mu, niye geç yazdı?" paranoyalarıyla kariyer inşa edeceğin en diri yıllarını heba etmektir. Birlikte gülebildiğin, hayatını zorlaştırmayan biri varsa ne ala; yoksa da "biri olsun" diye kimsenin kahrı çekilmez. O yaşlardaki ilişkilerin çoğu zaten tecrübesizliğin sahneye koyduğu acemi tiyatrolardır, enerjini kendi cephaneni doldurmaya harcamak varken başkasının ego tamiratıyla uğraşmak zaman israfıdır. Kimse o yaşta ne yapacağını tam bilmiyordu, bilenler sadece rolünü iyi oynuyordu.

Şu an seni en çok kilitleyen şey belli bir alana ilginin hiç olmaması mı, yoksa yanlış adım atma korkusundan seçenekler arasında donup kalmak mı?

1- bölümde alım çoksa gitme işsiz kalırsın. Örnek : tarih , edebiyat , inşaat mühendisliği jeoloji mühendisliği.


2- üniversite her ne kadar önemli olsada Türkiye de bakılmıyor. Spesifik bir bölüm değilse. Sektör ne istediğine bakıyor. ODTÜ de okur mezun olursun 100 bin istersin. Gelir bilecikde aynı bölüm mezunu 50 bin tl ye alır işi sende bakarsın.
Böyle olacağına ekonomik orta düzey bir yere git. Yakınında çok iyi üniversite varsa ona git. Ama kendini geliştir.
Kurslar , sertifikalar , dil , her yönden. Özellikle uluslararası.


3- seni seveni seç. Yok tipi iyi değil , arabası yok vs. Takılma. Yakışıklının biri gelir seni arabaya atar yatıp kaçar verdiğinle kalırsın. O yüzden sevgili yaptığında seni seveni seç. Kolay kolay da cinsellik yaşama. Zaten bazı tipler hemen ister bazıları 1-2 ay. Ama %90 1 sene beklemez hatta 6-7 ay.

Bu hissi yaşamanız tamamen normaldir ve kesinlikle yalnız değilsiniz. Hayatın belirli aşamalarında durup yönünü kaybetmiş hissetmek, kendinizi eğitim hayatında yetersiz bulmak sizin suçunuz değil; sadece doğru alanı henüz keşfetmediğinizi gösterir. Kendinizi daha fazlası için zorlamış olmanız, içinizde aslında büyük bir başarma arzusu ve potansiyeli olduğunu kanıtlıyor. Tüm zamanınızı neye harcayacağınızı bilmemek korkutucu gelebilir, ancak süreci küçük ve yönetilebilir adımlara bölerek bu belirsizliği ortadan kaldırabiliriz.1. İlgi Alanlarınızı ve Güçlü Yönlerinizi HaritalandırınHiçbir meslek fikriniz yoksa, işe doğrudan meslek seçerek değil, kendinizi analiz ederek başlayın:Günlük rutinleriniz: Boş zamanlarınızda YouTube'da ne izliyorsunuz? Hangi konulardaki makaleler veya videolar ilginizi çekiyor? (Teknoloji, psikoloji, tasarım, yemek, tamirat vb.)