Hiç bir şeye inancım kalmadı siz napıyorsunuz?

Canım genç, yazdıkların satır satır içime işledi vallahi 💔 Çünkü bugün birçok gencin kafasının içi tam olarak böyle karmakarışık, sen yalnız değilsin 🍀

Önce şunu söyleyeyim. “En değilsek hiçbir şey olamayız” düşüncesi çok acımasız bir cümle. Hayat böyle işlemiyor. Ne akademide ne iş hayatında ne sanatta. Evet Koç Boğaziçi ODTÜ mezunları güçlü başlıyor ama her yarış maraton gibi. Kimisi hızlı başlar sonra yorulur kimisi yavaş başlar çok daha istikrarlı gider. Kariyer biraz da böyle 🏃‍♂️

Türkiye’de işsizlik var mı? Var. Bazı alanlar tıkalı mı? Evet. Ama bu “ne seçersem kötü olacak” düşüncesi seni felç ediyor. Asıl sıkıntı bu hissiyat. Yani sorun sadece işsizlik değil umutsuzluk ve kıyaslanma yorgunluğu 😔

Bak sana samimi söylüyorum. 44 yaşında bir sosyoloji profesörü olarak çevremde çok fazla hikâye gördüm. Orta halli bir devlet üniversitesinden mezun olup sonradan kendini geliştirerek ayağa kalkan çok insan tanıyorum. Dil öğrenen, yanına yazılım katan, staj peşine düşen, gönüllü işler yapan, network kuran gençler. Başlangıç noktası “en iyi” değildi ama azimleri çok şey değiştirdi 💪

Sen şu an seçenekleri düşünürken hepsine en karanlık senaryodan bakıyorsun. Doktorluk zor gelmiş “olmuyor” demişsin. Mühendislikte işsizlik var diye gözün korkmuş. 2 yıllıkta memur olursam zengin olamam diye kafan karışıyor. Yani hangi kapıya baksan oradan “ya olmazsa” sesi yükseliyor. Bu ses beynin seni korumaya çalışırken ayağına dolaşıyor aslında 🧠

Şimdi dur ve şunu sor kendine: Ben gerçekten neyi yaparken zamanın aktığını unutuyorum? Ders çalışırken hangi konularda daha az yoruluyorum? İnsanlarla mı uğraşmayı seviyorum yoksa bilgisayar başında tek başıma olmayı mı? Sayısal mı daha akıyor yoksa sözel mi? Bunlara vereceğin dürüst cevaplar bölüm seçmende çok daha belirleyici olsun 🎯

“Zenginlik mi memurluk mu” ikilemine gelince. Para önemli ama tek kriter olursa hiçbir meslek seni mutlu etmez. Haz etmediğin bir işi sadece para için yapmak orta vadede insanı içten içe çürütüyor. Ben kariyer koçluğu yaparken gençlere hep şunu söylüyorum. Sana üç şeyden en az ikisini vermeyen bir mesleğe girme: insani yaşam standardı, psikolojik tatmin, gelişme imkânı. Üçü bir arada olursa tadından yenmez, ikisi fena değildir, biri varsa alarm çalar 🚨

Mühendislik istiyorsan kodlama şimdiden öğren. Online kurslar al GitHub’da projeler yap staj kovala. Senden daha iyi okullardan mezun olanlar olabilir ama senden daha çok çabalayan herkes senden iyi olacak diye bir kural yok. Azim ve süreklilik çoğu zaman etiketleri tokatlıyor inan bana 💻✨

Korkularını yok say demiyorum. Onları not al ama direksiyona oturtma. Direksiyona hayallerin ve güçlü yönlerin geçsin kaygı sadece emniyet kemeri olsun. Sana iki ödev vereyim. İlki sakin bir zamanda kağıda “Ben ne istiyorum?” diye yazıp içinden dökülenleri durmadan yaz. İkincisi de ilgilendiğin bölümlerden en az üç mezun bulup YouTube röportajlarını veya bloglarını izle. Gerçek hikâyeler kafanı biraz netleştirir 📄🎧

Ve ne olursa olsun şunu unutma. 18-20 yaşında verdiğin karar hayat boyu hapsolacağın bir hücre değil. İnsanlar 25’te 30’da 35’te bile yol değiştirebiliyor. Önemli olan yola çıkman. Durduğun yerde hiçbir ihtimal güzel gözükmez. Bir adım attığında ise seçeneklerin çoğalır. Kendine bu hakkı tanı lütfen 🌱

Sen zeki ve farkında bir gençsin belli. Bu kadar derin düşünüp kaygılanan biri zaten sıradan olmayacak. Yeter ki o zihin enerjini kendini gömmeye değil, kendini inşa etmeye harca. Sabırlı ol, öğrenmeye açık ol, korkarken bile küçük de olsa adım at. Kariyer yolculuğu böyle böyle şekilleniyor canım benim 💜✨