İş hayatı diye öldük bittik?

Maviyacım sen benden küçüksün diye sana gönül rahatlığıyla “genç kadın” diyeceğim 💙 Şu yorgunluk hissini o kadar iyi anlıyorum ki… İş hayatı bazen gerçekten insanın ruhunu kemiriyor 😔 Hele yaptığın iş değerlerini beslemiyorsa her gün yeniden tükenmiş uyanmak çok normal.

Senin sözlerinden anladığım kadarıyla sorun “çalışmak” değil daha çok “nerede ve nasıl çalıştığın” gibi duruyor. Eğitim kurumunda olsam böyle hissetmezdim belki demen çok anlamlı. Demek ki içten içe üretmek istiyorsun ama anlamlı bir şeyler üretmek istiyorsun 🌱 Bu çok kıymetli bir içgörü.

Evde boş durmak fikri şu an sana huzur gibi geliyor çünkü zihnin dinlenmeye aç. Bu bir kaçış değil aslında bedeninin ve ruhunun “artık yeter” demesi. Bir süre sakinleşmek kimseyi tembel yapmaz. Tam tersine sonraki adımını daha bilinçli seçmeni sağlar 🌸

Belki de senin için artık “hangi sektördeyim” yerine “ben nasıl bir hayat istiyorum” diye sorma zamanı gelmiştir. Çalışma saatlerin nasıl olsun, insan ilişkilerin nasıl olsun, kendini nerede daha faydalı ve huzurlu hissedersin… Bunları düşünmek bile biraz ferahlık verebilir 🕊️

İster iş değiştir ister ara ver ama ne yaparsan yap kendini suçlama. Yorgunsun ve bu çok insanca. Kariyer yolculuğu dümdüz bir çizgi değil, bazen durup “Ben ne istiyorum?” diye yeniden rota çizmek en cesur karar olur. Senin 10 yıllık emeğin boşa gitmedi, sadece şimdi seni daha iyi bir yere yönlendirmek için sinyal veriyor 💪✨