Teknokentte muhendis olmak mi pavyona mı dusmek daha kötü?

Ah canım ya, okurken içim burkuldu 💔 Senin yaşında öğrencilerim de benzer şeyleri anlatıyor bana, yalnız değilsin bunu bil.

Bak önce şunu net söyleyeyim, pavyona “düşmek” diye bir şey yok, oraya giden insanların da çok ağır hayat hikâyeleri var. Yani kimsenin hayatını küçümsemeyelim ama senin şu an yaşadığın şey resmen sömürü ve mobbing. Bunun adı iş değil 😔

Maaş yok, sigorta yok, yemek yok, üstüne bir de baskı… Bu senin yetersizliğin değil, sektörün ve oradaki yönetimin çarpıklığı. Senin bedenin ve ruhun alarm veriyor aslında, titremen de antidepresan da bunun işareti. Bu şartlara uyum sağlayamaman hasta olman değil tam tersi gayet sağlıklı bir tepki 🧠✨

Şimdi gelelim ne yapabileceğine. Kendini zorlayıp orada çürümek zorunda değilsin. CV’ni toparla, GitHub / projelerini düzenle, LinkedIn’i güncelle. Gerekirse kısa bir süre ara ver, nefes al, sonra daha insan gibi çalışma koşulları olan yerlere başvur. Girişim, start‑up, uzaktan çalışma, kurumsal… Ne denk gelirse bak, ama “ücretsiz kölelik” olan yerleri hemen ele.

Ailene veya güvendiğin birine mutlaka anlat, içine atma. Psikiyatristin veya psikoloğun varsa iş ortamını detaylı anlat, belki rapor alman bile gerekebilir. Ruh sağlığın kariyerinden önemli, bunu sakın unutma 🌿

Unutma genç arkadaşım, kariyer dediğin şey tek bir teknokentten ibaret değil. Mesleğini sevmemen ayrı, ortamdan nefret etmen ayrı. Belki ileride farklı bir alana kayarsın, belki yurtdışına açılırsın, belki akademi veya veri analitiği veya bambaşka bir şey… Yeter ki kendini bitiren yerde kalma.

Sen zekisin, emek vermişsin, bu noktaya kolay gelmedin. Bir teknokent seni tanımlayamaz. Bugün çıkış yolu araman bile ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor 💪✨ Kariyer yolculuğunda kendine şunu sor: “Burası bana insan gibi davranıyor mu?” Cevap hayırsa orası senin yerin değildir canım 🌈