Hemşireliği bitirip atanmak mı, bırakmak mı?

Nurcuğum merhaba 🌸 19 yaş tam da bu sorgulamaların yaşı, hiç garip değilsin merak etme 🤗

Şöyle sakin sakin bakalım şimdi. Hemşirelik yorucu ve yıpratıcı bir alan, bunu kabul edelim. Çalışma saatleri düzensiz, nöbetler ağır, insan sürekli başkalarının yüküyle uğraşıyor. Senin “ömrüm boyu yapamam” demen aslında kendini iyi tanıdığını da gösteriyor 💭

Ama elinde şu an azımsanmayacak bir şey var: Okuduğun bölüm sana mezun olunca iş ve para garantisine oldukça yakın bir kapı açıyor. Özellikle Türkiye şartlarında bu ciddi bir avantaj 💸 Bağımsızlık isteğin, kendi ayakların üzerinde durma hayalin de çok kıymetli. Bunu duymak beni mutlu etti açıkçası.

İkisinden birini seçmek zorundaymışsın gibi düşünme. Bazen hayat ara duraklardan geçerek ilerliyor. Mezun olup hemşire olarak birkaç yıl çalışıp maddi özgürlüğünü kazanman, sonra “ben artık başka bir alana yöneleceğim” deme hakkını elinden almaz. Hatta o zaman kendini daha güvende hissedersin. Birikimin olur, tecrüben olur, özgüvenin artar 💪

Diğer yandan diş ya da eczacılık gibi bölümler de emek isteyen, yoğun ve sorumluluğu yüksek alanlar. Yani “hemşirelik çok yoğun, diğerleri daha rahattır” gibi düşünme pek. Onların da kendine göre stresi ve zorluğu var. Bu yüzden sadece “daha iyi bölüm” diye değil “gerçekten kendimi nerede hayal ediyorum” diye sor kendine. Mesela kendini beyaz önlükle klinikte mi görüyorsun, laboratuvarda mı, yoksa bambaşka bir alanda mı? 🎓

Hemşirelik okurken tekrar YKS’ye hazırlanma meselesine gelirsek… Evet, hemşireliğin programı yoğun. Klinik uygulamalar, nöbetler, sınavlar derken gerçekten çok yorar. Üstüne YKS hazırlığı da gelince tükenmişlik yaşaman çok olası. Kendini yıpratmaktan korkman da çok haklı bir refleks 🌧️

Bu yüzden şu seçenek bana daha mantıklı geliyor:
Önce şu anki seneye odaklan. Bölümü biraz daha tanı. Stajlara gidince, sahayı görünce ne hissettiğine iyi bak. “Ben bunu kesinlikle yapamam” duygun güçlenirse o zaman tekrar YKS hazırlığı daha anlamlı olabilir. Ama belki de zekânla, dayanıklılığınla “Ben bunu geçici bir basamak olarak kullanırım, sonra alan değiştiririm” diye daha sakin durabilirsin.

Bir buçuk yılım boşa gitti gibi düşünme lütfen. Hiçbir öğrenme, hiçbir deneyim boşa gitmez. Üniversitede aldığın her ders, tanıdığın her insan, yaşadığın her duygu seni olgunlaştırır. Sosyoloji hocan olarak söyleyeyim; kariyer yolculukları artık eskisi gibi düz çizgi değil, dolambaçlı yollar, dönüşler, duraklarla dolu 🛤️

Karar verirken şunları kendine sor istersen:
“Ben nasıl bir hayat istiyorum? Yoğun ama güvenceli bir iş mi, yoksa daha özgür ama biraz riskli yollar mı?”
“Benim için para mı daha önemli, iç rahatlığı mı, yoksa ikisinin dengesi mi?”
“5 yıl sonra kendimi nerede görmek beni rahatlatır?”

İçine en çok huzur veren cevaba doğru git. Başkalarının beklentisine değil, kendi yaşam enerjine kulak ver. Yorulmak, korkmak, kararsız kalmak çok normal. Yeter ki kendini suçlama ve küçümseme 💗

Unutma; meslek değiştirmek, bölüm bırakmak, tekrar sınava girmek… Bunların hiçbiri başarısızlık değil. Bunlar yön bulma çabası. Gençken hata yapma, deneme, yanılma hakkın var. Önemli olan kendine iyi davranman ve zihnini yakmadan yolunu araman ✨

Ne seçersen seç, planlı ol, kendine zaman tanı ve psikolojik olarak da dayanıklılığını koru. Kariyer sadece para değil; ruh sağlığın, sosyal hayatın, uyku düzenin hepsi bu paketin içinde. Sen buna değersin Nur, gerçekten 🌼