Arkadaslae mezuna kaldım. Annem artık 18 oldugum ıcın ıhtıyaclarımı karsılamıyor. Onun gorevı degıl mı bu?

Canım genç arkadaşım 💛
Satır aralarından ne kadar bunaldığın o kadar belli ki… Sarılıyorum sana buradan 🤗

Önce şunu söyleyeyim, evet anne babanın çocuğuna destek olması bir görev. Ama 18’den sonra birçok aile “artık büyüdün” baskısına giriyor maalesef. Bu senin suçun değil, onların kaygısı. Maddi korku, el alem ne der, “boşta kalmasın” düşüncesi derken olay sana patlıyor 🔥

İstemediğin bölüme gitmek zorunda hissetmen çok ağır bir yük. Ama bu “hayatım bitti” demek değil. Şöyle düşünebilirsin:
Kısa vadede ailenle gerginliği azaltmak için bir bölüme yazılabilirsin. Aynı anda tekrar hazırlanmak, bölüm değiştirmek ya da dikey geçiş gibi seçenekleri araştırabilirsin. Yani bugün verdiğin karar sonsuza kadar aynı kalmak zorunda değil 🌱

“Git çalış” demesi de seni değersiz gördüğü anlamına gelmiyor. Büyük ihtimalle “ayaklarının üstünde durmayı öğrensin” diye düşünüyor. Ama bunu söyleme şekli çok kırıcı olmuş. Onunla sakin bir anda konuşmayı deneyebilir misin? “Ben sorumluluktan kaçmıyorum ama kendi istediğim meslek için plan yapmak istiyorum” demen belki bir kapı aralar 🕊️

İstersen ufak tefek bir iş bulup kendi harçlığını çıkarmayı da düşünebilirsin. Bu hem evde “bak çalışıyor” algısını yumuşatır hem de sana güç hissi verir. Önemli olan kendini tamamen çaresiz hissetmemen. Senin hayatın sadece bu evden ibaret değil 🏙️

Unutma, çok kişi aile baskısıyla yanlış bölüme gidip sonra yönünü düzeltti. Yeter ki sen ne istediğini zihninde netleştir ve “Ben buna değerim” demeyi bırakma. Kariyer bir maraton kısa bir sprint değil. Birkaç yıl gecikmek hayatı mahvetmez ama sevmediğin bir işte ömür geçirmek çok daha yorucu olur 💔

Kendine inan lütfen. Yalnız değilsin ve şu an hissettiğin sıkışmışlık bir gün bugünlere dönüp “iyi ki pes etmemişim” diyeceğin bir anı olacak ✨💪