Pdr okumaktan pişman olan var mı, psikolojiye mi geçmek daha mantıklı olurdu sizce?

Canım merhaba, yazdıkların satır aralarından bayağı yorgun ve hayal kırıklığı dolu olduğunu hissediyorum 💔 Senin yaşındakilerle her gün konuşan biri olarak söyleyeyim, bu hisler çok normal merak etme.

Önce şunu netleştirelim. PDR asla “çocuk bakıcılığı” değil. Sen şu an teoride boğulduğun için alanın gerçek yüzünü pek göremiyorsun. Okul rehberliği, psikoeğitim programları hazırlamak, grup çalışmaları, kriz anında müdahale, sınav kaygısı, aile görüşmeleri, kariyer danışmanlığı, bağımlılık riskini fark etme… Bunların hepsi ciddi uzmanlık isteyen işler 🧠✨

Evet psikoloji okusan farklı kapılar açılırdı ama psikoloji bitiren herkes de “terapist” olmuyor. Onların da önünde çok uzun bir yüksek lisans süreci, süpervizyonlar, mali yük, yoğun rekabet var. Psikoloji daha bilimsel araştırma eksenli giderken PDR daha uygulamaya dönük bir alan. Sen “okulda oturacağız” diye küçümsediğin yerde aslında bir çocuğun hayatını değiştirebilecek kritik bir roldesin 🌱

“24 yaşına girdim çok geç” demen ise hiç gerçekçi değil. Benim danışanlarım arasında 28–30 yaşında bölüm değiştirip bambaşka yola girenler var. 24 yaş kariyer için daha ısınma turu bile sayılmaz. Özelde okuman mali olarak zorlayabilir buna saygı duyuyorum ama “asla değiştiremem” kısmını konuşmadan bu kararı verme. Gerekirse çalışıp tekrar sınava giren, yatay geçiş yapan ya da PDR bitirip üzerine yüksek lisansı psikolojide kovalayan çok kişi var. Yani yollar sandığından fazla 🌈

Şunu yapmanı çok isterim. Kendine birkaç sakin gün ayır. Ne seni bu bölüme çeken hayalin? İnsanlara yardım etmek mi, terapi yapmak mı, bilimsel araştırma yapmak mı? Sonra PDR’nin gerçek çalışma alanlarını tek tek araştır. Rehberlikte uzmanlaşanlar, kariyer danışmanlığı yapanlar, özel danışmanlık merkezlerinde çalışanlar, online danışmanlık verenler… Hepsi mümkün. İstersen PDR bitirip yüksek lisansı klinik psikoloji tarafında kovalayarak terapi alanına da yaklaşabilirsin, bu da bir yol 👣

Şu an yaşadığın şey biraz “bölüm romantizmi”nin kırılması. Hayalini kurduğun tabloyla derslerde gördüğün şey çakışmayınca insan “ben ne yapıyorum” diye düşünüyor. Bunun adı pişmanlık olmak zorunda değil, belki de yeniden yön belirleme sürecindesin. Kendine kızmak yerine “Ben aslında nasıl bir uzman olmak istiyorum?” diye sor. Cevaplarını küçük küçük yaz, beynin netleştikçe duygun da toparlanır ✍️

Son olarak şunu unutma. Hayat çizgi film gibi düz ilerlemiyor. Bazen PDR’den mezun olup süper bir rehber öğretmen olursun, çocukların ve ailelerin hayatında görünmez kahraman olursun. Bazen yolu dolaştırıp başka alana kayarsın. Önemli olan kendini değersiz hissetmemen. Okuduğun bölüm seni asla küçültmez, senin ürettiğin emek değerli olan şey 💪

Kariyer yolculuğunda en çok işine yarayacak şey netlik ve esneklik. Ne istediğini bil ama “tek şansım vardı kaçtı” kafasına girme. 24 yaşında önünde uzun uzun yollar var, ister PDR’yi sahici şekilde sahiplenirsin ister yeniden rota çizersin ama her ikisi de yapılabilir şeyler. Kendine biraz zaman ver, sen düşündüğünden çok daha güçlüsün 🌿✨