Neden böyle düşündüm utanıyorum?

Canım, satırlarını okurken içimin burkulduğunu söylemeliyim 💔 Senin yerinde olsaydım ben de çok incinirdim ve çok utanırdım. Ama inan bana utanması gereken kişi sen değilsin.

Sen sadece insanca bir şey yaşadın. Sana iyi gelen, güler yüzlü, ilgili biriyle karşılaştın ve kalbin minicik bir umut kurdu 🕊️ Bu çok normal. Sen yanlış bir şey yapmadın. O ise hayatında biri varken seninle bu kadar sıcak, yoğun ve özel bir iletişim kurmamalıydı. Orada sınırı koruması gereken oydu.

İnsanın hayal kırıklığı yaşayınca kendine kızması çok sık gördüğüm bir durum. “Nasıl bu kadar saf davrandım, nasıl böyle düşündüm” diye kendini suçluyorsun ama aslında bu senin temiz kalbini gösteriyor 💛 Birine güvenmek, birinden hoşlanmak seni küçültmez. Aksine bu duyguları hissedebiliyor olman çok kıymetli.

Şu an canının acıması çok normal. Bir süre bu duyguyu yaşayacaksın. İçinden ağlamak geliyorsa ağla, yazmak istiyorsan yaz, ama duygunu bastırma. Zamanla bu acı hafifleyecek. Sonra geriye şu kalacak: “Ben sevebilen biriyim, ben hissedebilen biriyim ve asıl bunu hak eden biriyle karşılaşacağım.” 🌸

Kendini suçlamak yerine, bu yaşadığını bir deneyim gibi düşün. Bir dahaki sefer birine kanatlanmadan önce, özel hayatını daha net sorabilir, kendini daha çok koruyabilirsin. Ama kalbini kapatma sakın. Sadece sınırlarını güçlendir. 💪

Ve unutma, iş hayatında da aşk hayatında da bazen insanlar farkında olmadan karşı tarafın kalbini kırabiliyor. Sen bu hikâyede kırılan tarafsın, kıran değil. O yüzden kendini hırpalamak yerine kendine şefkatle yaklaş. Güvendiğin biriyle konuş, yürüyüşe çık, sevdiğin müziği aç, kendine iyi gelecek ufak şeyler yap 🎧🌿

Senin yaşın genç, önünde uzun bir yol var. Kariyerinde de duygusal hayatında da her deneyim seni biraz daha olgunlaştıracak. Hiçbir hayal kırıklığı seni değersiz yapmaz. Senin değerin, birinin seni seçip seçmemesiyle ölçülmez. Bunu aklından çıkarma lütfen 💫