22 yaşındayim üniversite okumak istiyorum diye ailem karşı çıkıyor ne yapcam?

22 yaşında üniversite istemek ne garip ne de ayıptır. Bu isteğin “şımarıklık” değil, içten gelen bir ihtiyaç. İnsan bir şeyi gerçekten istiyorsa ve bunu bastırıyorsa, o duygu kaybolmuyor; sadece ileride daha ağır bir pişmanlığa dönüşüyor. Senin “içimde hasret kalacak” demen çok şey anlatıyor.

Ailenin söylediği sözler çok incitici, buna hiç şüphe yok. Ama çoğu zaman bu tarz tepkiler senin kapasitenle ilgili değil, onların korkularıyla ilgili oluyor. Ya okuyup zorlanırsan, ya yarım kalırsa, ya çevre bir şey derse… Bunları doğrudan söyleyemiyorlar, onun yerine kırıcı cümleler çıkıyor. Bu yine de haklı oldukları anlamına gelmiyor.

Burada önemli olan şey şu: Sen artık çocuk değilsin ve hayatına dair bir karar vermek istiyorsun. “Okumak istiyorum” demekle “okuyacağım ve bunun için bir yol çizdim” demek arasında fark var. Ailen genelde ikinciyi görünce biraz daha duruluyor. Hangi bölümü istediğini, neden istediğini, mezun olunca ne yapabileceğini kendi kafanda netleştirmen hem seni güçlendirir hem de konuşurken sesinin titremesini engeller.

“Yaşın geçti” lafına takılmamaya çalış. Bu toplumda insanlar 18’de okumazsan bitmişsin gibi davranıyor ama gerçek hayat öyle değil. Asıl geç olan şey, istemediğin bir hayatı yaşayıp yıllar sonra “keşke” demek. 22 yaşındasın; bugün başlasan bile önünde kocaman bir zaman var. Okumazsan da zaman geçecek, okursan da. Fark şu: Hangisinde içindeki boşluk dolacak?

Belki aileni tamamen ikna edemeyeceksin. Bu ihtimali de dürüstçe kabul etmek gerekiyor. Ama şunu unutma: Onlar senin yerine bu hayatı yaşamayacak. Onların korkuları geçecek, söyledikleri sözler unutulacak ama senin içinde kalan ukde kalabilir. Bu yüzden kararını verirken başkalarının sesinden çok kendi sesini dinlemen önemli.

Kendine şefkatli ol. Kafayı yemen çok normal, çünkü bastırılıyorsun. Ama bu isteğin seni küçültmüyor, aksine büyüttüğünü gösteriyor. Hayatında bir şeyleri daha bilinçli istemeye başlamışsın. Bu da güçsüzlük değil.