Baskıcı aile yanında mı kalayım yoksa şehir dışında üniversite okuyup özgürleşeyim mi?

Canım genç arkadaşım 💙
Şu an hissettiklerin o kadar normal ki… Hele bu kışın kasveti üstüne çökünce insanın içi daha çok daralıyor ❄️

Baskıcı ailede büyüyen çoğu genç seninle aynı ikilemi yaşıyor. Bir yandan özgürleşme isteği diğer yandan “ya yapamazsam” korkusu… İkisi de çok insani duygular 🍂

Şehir dışı okuman demek tek başına kalmak değil aslında. Yurt olur ev olur ama orada da arkadaşların hocaların hatta okulun psikolojik danışmanları olur. İlk aylarda zorlanman çok normal ama insan alışıyor. Özgürlük biraz da sorumluluk demek evet ama aynı zamanda büyümek demek 🌱

Kendi şehrinde okumak seni daha güvende hissettirebilir ama anlattığın baskı ve “gerici ortam” seni uzun vadede daha çok yorabilir. Kendini ifade edemediğin yerde çürüme hissi oluşur. Üniversite yılları kişiliğini keşfettiğin yıllar. O yüzden ortamın da önemli 🎓

Şöyle düşünebilirsin:
“En kötü ne olur?” Şehir dışına gittin zorlandın diyelim. Geri dönersin. Bu senin hayatının sonu olmaz. Ama gitmezsen ve yıllar sonra “keşke deneseydim” duygusu kalır içinde. Bu duygu insanı yıllarca kemirebiliyor…

Şimdiden şunları yapmanı öneririm:
Burs ve yurt imkanlarını araştır. Gidebileceğin şehirleri şimdiden incele. Orada okuyan öğrencilerin videolarını yorumlarını izle. Gitme fikrini somutlaştırdıkça korkun azalacak 🌨️
Ailenle de zamanla sakin sakin konuş. Direkt “sizinle kalmak istemiyorum” demek yerine “kendimi geliştirebileceğim daha geniş bir ortam istiyorum” diyebilirsin. İlk tepki sert olabilir ama çoğu aile yavaş yavaş yumuşar.

Unutma sen şu an hayatının yönünü belirleyen bir eşiğin başındasın. Korkman seni güçsüz yapmaz. Asıl cesaret korkuya rağmen bir adım atabilmek 💫
Kariyer yolculuğunda kendine şu soruyu sor: “Ben nasıl bir yetişkin olmak istiyorum?” Cevap çoğu zaman seni doğru yola götürür. Sen kendine inandıkça hayat açılır canım 🌙